Çözüldü Ibni Arabi'nin Rasulullahı Sollama Zırvası

Konu, 'Tevhid' kısmında ABDULHAK tarafından paylaşıldı.

  1. ABDULHAK

    ABDULHAK Üye Yetkili Kişi Site Admin

      
    İBNİ ARABİ'NİN , RASULULLAH'I (s.a.v.) SOLLAMA ZIRVASI

    [​IMG]

    İbn Arabî, Fusûs'unda açıkça şöyle demektedir:

    "Velilik peygamberlikten (nubuvvetten) daha büyüktür, hattâ risâletten de daha kâmil (bir makam)dır".

    İşte O'nun (İbn Arabi) sözü:
    Nubuvvet makamı bir berzahtadır ki
    Rasulun az üstünde, velînin altında...

    Ve onun ashabından (onun görüşünü benimseyenlerden) bâzısı bunu te'vîle kalkışarak;
    "bu peygamberin veliliği nubuvvetinden üstün demektir", veya;
    "aynı bunun gibi Rasulun veliliği de resûllüğünden üstün demektir" derler.


    Veya, onun veliliğini Allah ile beraber olduğu hâl, resûllüğünü ise, yaratıklarla beraber olduğu hâl şeklinde anlatır ki, bu apaçık cehaletten başka bir şey değildir.
    Çünkü, Rasûlullah mahlûkat ile konuşurken, risâleti onlara tebliğ ederken velilikten kopmuş değildir. Aksine o bu halde iken de, diğer hallerinde de Allah'ın velîsidir. Çünkü o, Allah'ın dostudur ve hiçbir halinde Allah'ın düşmanı değildir. Risâleti tebliğ ederkenki hâli, namaz kılarkenki, Allah'a duâ ederken O'na seslenirkenki hâlinden aşağı değildir.


    Peki ya o ta'zîmkârın şu sözü hakkında bizim zoraki te'vîlci ne diyecek?

    O (İbn Arabi), diyor ki:
    Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem), gümüşten bir kerpiçtir, kendisi ise altından ve gümüşten iki kerpiç. Ve Muhammed (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in kerpicinin zahirî ilim; kendi iki kerpicinin altın olanının bâtınî ilim, gümüş olanının ise zahirî ilim olduğunu, bu ilimleri aracısız aldığını iddia ediyor ve


    Fusûs'unda şunu açıkça söylüyor:

    Velilik rütbesi nübüvvet rütbesinden daha büyüktür. Çünkü velî vasıtasız olarak alır, nebî ise vasıtalı olarak alır. Böylece kendisini peygamberden daha meziyetli hâle getiren faziletin (yâni veliliğin), hem kendisinde, hem peygamberde bulunan özellik (zahirî ilim makamın) dan daha büyük olduğunu söylemiş oluyor.

    Kısacası o, Peygamber (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'e hiçbir hususta tabî olmamaktadır.

    Çünkü kendi iddiasına göre o, zahirde tabî olduğu Peygamber (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in talîmatını Allah'tan almaktadır.
    Muctehidin içtihadının başka bir müctehide, Rasûl'un sözlerinin başka bir rasule muvafık olması gibi.


    Binâenaleyh ne haber yoluyla bilinen hakikatlerde, ne de şer'î hakikatlerde onun Rasul'e uyması, ondan bir şey alması asla söz konusu değildir.
    Evet o, peygamberle bir Musa ve İsâ ilişkisine aynı şeriata bağlı iki âlim ilişkisine falan razı değildir. Kabul ettiği kendi şeriatını Allah'tan bâtınen aldığı iddiasındadır. Öyle olunca, onun Allah'tan şeriat alış biçimi, Rasul'un alış biçiminden daha tumturaklı olmaktadır!

    Onun, Rasul'den daha seçkin olduğu ve Rasul'un bu bakımdan ona muhtaç olduğu husus ise "altın kerpiç makamıdır".

    İddiası şu:

    Kendisi altın kerpici (ilmi)ni, Rasul'e vahyi getiren meleğin aldığı kaynaktan almaktadır.

    Şimdi bir bu herifin haline, bir de sonraki bâzı âlimlerin onu ta'zîm edişine bak!

    Gazâlî açıkça şunu ifâde etmektedir:

    "Velîlik rütbesinin, nubüvvet rütbesinden daha yüce olduğunu kim iddia ederse, onu öldürmek bence yüz kâfiri öldürmekten daha sevimli bir iştir. Çünkü onun dine vereceği zarar daha büyüktür".

    (Şeyhu'l İslam İbn Teymiyye; mecmu'ul feteva 4. Cilt SELEF İLE MUTEAHHİRİN'İN YOLU)



    ****************************************************

    [​IMG]

    Peygamber (s.a.v) şöyle buyurdu;
    Benimle peygamberler zumresinin benzeri, şu kimsenin benzeri gibidir: O kişi bir ev yaptırmış ve binayı tamamlayıp süslemiş de yalnız bir tuğlası eksik kalmış. Bu vaziyette insanlar binaya girip gezmeye başlarlar. Ve (o eksik yeri görüp) hayret ederek: Şu bir tuğlanın yeri boş bırakılmış olmasaydı! derler. İşte ben, o (yeri boş bırakılan) kerpicim; ben Hatemun-Nebiyyinim (Peygamberlerin sonuyum) (Buhari, Menakıb, 18)

    (İman Üzerine. İbn Teymiyye, Pınar Yay.s.77)
    İbn Arabîi aslında duvardaki boşluğun bir değil iki kerpiçlik yer olduğunu, ne ki biri altın biri gümüş olan bu iki kerpiçten hatem u'l-enbiyâyı (nebilerin sonuncusu) temsil eden gümüş kerpici ALLAH Rasulunun gördüğü halde “hatem u’l-evliyâ (velilerin sonuncusu)’yı temsil eden altın kerpici göremediğini bu hadisiyle belli ettiğini söyler. Halbuki bu ikisi birden olmayınca nübüvvet duvarı asla tamamlanmayacaktır der.
    Eserinde nebilerin sonuncusu olan Rasulu temsil eden kerpicin gümüş, velilerin sonuncusu (hatemül-evliyâ)yı temsil eden kerpicin de altın olmasını nubuvvetin zahir, velayetinse batın oluşuyla açıklar. Hatem'ul evliyânın İbn Arabî’nin kendisi olduğunu hatırlatmaya gerek yoktur sanırız.
    Tahavi akaidi şarihi yukarıdaki satırları kastederek der ki; Verdiği örnekte nefsini altın kerpiç, ALLAH Rasulu’nü gümüş kerpiç olarak gösterenden daha kafir kim olabilir?
    ALLAHın Rasullerine inen bize de ininceye kadar iman etmeyeceğiz (En’âm 124) diyen kimselerin küfründen daha beterdir.
    İbn Arabî bir şiirinde şöyle der: Nubuvvet makamının mevkii Rasûlun üstünde ve velinin altında bir yerdir.
    (Şerhu Akidetu’t-Tahaviye, II /743). (Buhari, C:7 sf: 3331, 3332)

    İbn Arabî gibi ya "Benden sonra peygamber yoktur" sözünün sahibinin (Peygamberimizin) doğru söylediğine inanarak veya başka bir endişeye dayanarak kendilerini peygamberlik sevdasına kaptırmayanlar ve bu iddia ile ortaya çıkmayanlar peygamberlikten bile daha yüksek bir derecenin cazibesine kapılarak velilerin sonuncusu, peygamberlerin sonuncusundan daha büyüktür. Çünkü peygamberler ancak bir aracı vasıtası ile ALLAH’tan bilgi alabilirken veli bu bilgiyi aracısız olarak doğrudan doğruya alabilmektedir demişlerdir.
    (İman Risalesi. M. İslâmoğlu. S98,99; Teorik ve Pratik Açıdan Tasavvuf ve İslâm, s.154-155,193; İbn Arabî ile ilgili ayrıntılı bilgi için: İmam İbn Teymiyye Külliyat C:2s. 163)

    Velinin Peygamberden üstünlüğünün bir diğer sebebi de dinin onun eliyle tamamlanmış olmasıymış.
    [​IMG] [​IMG] [​IMG]
    Shaykh (!) Muhyiddin Ibn Arabi,
    (İman Üzerine, İbn Teymiyye, Pınar Yay. S.192; Teorik ve Pratik Açıdan Tasavvuf ve İslâm.s.193; Bkz: Said Nursi’nin; vahyin vasıtalı ilhamın vasıtasız oluşuna dair görüşleri. İlmi ve Hukuki Açıdan Nurculuk Davası. Said Nursi. S.291)
    DİNİ DOĞRU ANLAMAK AHMET Y. ÖZÜTOPRAK

    [​IMG]


    Oğulun babasının avukatlığını yapması caiz midir ?

    Şimdi size Fusus'tan sayfa numaralarıyla küfür ve şirk inancını içeren ifadeleri sunacağım. Bunu siz okuyun anlamaya çalışın . Belki "akıl edenlerden olursunuz"

    [​IMG]
    Fusus Ul-Hikem - Muhyiddin-i Arabi, M.E.B. Yayınları


    2
    [​IMG] [​IMG] - [​IMG]


    Aynı olduğu halde eşyayı ızhar edeni tesbih ederim.
    Benim gözüm, Onun vechinden başkasına bakmadı.
    Kulağım Onun kelamından başkasını işitmedi.”
    (el-Futuhat, c.II, s. 604)

    Onların cennetine tatlılığından dolayı “azab” denir. Bu azap sözü onda gizli olan lezzet için bir kabuk gibidir. Kabuk ise özü koruyan bir şeydir.”
    Küfür ve isyan ehli cehenneme girseler de, orada kendileri için bir zevk ve lezzet vardır. O da
    onlar için bir cennettir.
    Ancak onların cennetleri Huld cennetlerinin nimetlerine benzemez. İkisi de birdir ama aralarında
    tecelli farkı vardır.”
    (Fususu’l-Hikem, s.94)


    Abdulkadir Geylani'nin İbnu'l Arabi'nin geleceğini haber vermesi (S.8-9)

    Seyyid Abulkadir Geylânî'nin "benden sonra Mağrip diyarından aziz bir zât zuhur edecektir, bu hırkayı ona teslim ediniz" diye vasiyet ettiği hırkanın Abdulkadir'in veresesi tarafından kendisine verildiğini sonra onu manevî oğlu Sadruddin Konevi'ye teslim ettiğini FasI ul-hitap adlı eserinde yazmaktadır.

    Muhyiddin Arabi'nin Hz. Muhammed (a.s)'e iftirası (S.11)

    Fusûs ul-hikem, Muhyiddin-i Arabi'nin 627 hicret yılında Şam'da bulunduğu sıralarda bir gece görmüş olduğu gerçek bir rüyan'ın ilhamıyla yazılmıştır. Şeyh o gece mâna âleminde Hazret-i Peygamber'i görüyor, elinde bir kitap tutmuş, kendisine hitap ederek, "bu, Fusûs ul-hikem kitabıdır. Bunu al ve halkın faydalan*ması için muhteviyatını açıkla" diyor.
    Şeyh de Yüce Peygamber'in bu manevî işaretine uyarak hemen Cenab-ı Peygamber'den aldığı emir ve ilham çerçevesi içinde, kitap muhtevasını, artıksız ve eksiksiz olarak, olduğu gibi naklediyor, daha doğrusu Hazret-i Peygamber'den aynen nakil ve tercüme ediyor.


    Fusus ul-Hikem'in bir hadis kitabı gibi telaki edilmesi yalanı (S.12)

    Fusûs ul-Hikem'in doğrudan doğruya Hazret-i Peygamber tarafından Şeyh-i Ekber'e talim ve telkin edilmiş bir eser olduğuna göre, Şeyhin taraftarlan bu hususta şüphe ve tereddüde mahal olmadığını ve Şeyh'e hâşâ yalan isnatı varit olamayacağını söyliyerek mevzu ve gayesi iman ehlinin irşadına matuf olan bu eserin biı hadîs kitabı gibi telâkki edilmesi gerekli bulunduğunda ittifak etmişlerdir.

    Yaratan, yaratılan, halık, mahluk, hep o'dur. Yalanı (S.13)

    Yaratan, yaratılan, halık, mahluk, hep O'dur.O'nun dışında, O'nun varlığı haricinde hiçbir varlık tassavur edilemez. Çünkü Vücut birdir.

    Arabi , yalanlarına Hz. Muhammed'i alet ediyor.(S.19)

    627 hicret yılı Muharrem ayının son günlerinde, Şam'da (bulunduğum sıralarda) Tann Peygamberi Hazret-i Muhammed'i gerçek bir rüya âleminde gördüm. Elinde bir kitap tutuyordu. Bana buyurdular ki, bu Fusûs ul-hikem = (Hikmetlerin özü) kitabıdır. Bunu al ve halka açıkça anlat da bu hikmetlerden herkes faydalansın.

    Arabi, Allah'ı (haşa) kendine kul ediyor. Şirki (S.83)

    Allah beni över, ben de Onu. O bana kulluk eder, ben de Ona,
    Bir halde ben Onu ikrar eder ve eşyadaki çokluk ve değişiklikiği görünce inkâr ederim.
    Bizden nasıl vazgeçebilir? Ben Ona müsaade eder ve Onu zuhur alanına çıkarırım.


    "Bir vakit olur ki, kul şüphesiz rab olur." İftirası (S.95-96)

    ŞİİR
    Bir vakit olur ki Kul şüphesiz Rab olur. Başka bir vakitte de iftirasız kulluk ve derekesine iner.
    Kul kulluk derekesine inerse Hak ile genişler. Rab olursa yaşayışı daralır.
    Kul oluşundan dolayı nefsinin aynını görür, dilekleri şüphesiz Hak'tan genişler.
    Rab oluşundan dolayı da Mülk ve Melekûl âlemlerindeki bütün mahlûkların kendisinden bir şey istediklerini görür.
    Halbuki onların dileklerini yerine getirmekten zâtiyle âcizdir. Bundan dolayı bazı arifler bu yüzden ağlarlar.
    O halde sen Rabb'ın kulu ol, Onun kulunun Rabb'ı olmaya bakma; sonra bu ilgi sebebiyle ateşe ve erimeye mahkûm olursun.


    "Sen kulsun ve sen Tanrı'sın." İftirası (S.101)

    Sen kulsun ve sen Tanrı'sın; kulluğun kimin kulu olduğunu bildiğin içindir.
    Sen Tanrısın ve kulsun; çünkü sözleşmenle kendini Tanrı'ya bağladın.

    Şahsın taşıdığı her akideyi o akideden başka inancı olanlar çözebilir.

    "Küfür ve isyan ehli cehenneme girse de orada lezzet vardır." Yalanı (S.104)

    ŞİİR

    Hakk'ın yalnız va'dinde sadık olması tarafı kaldı. Ceza tehdidinde sadık olduğuna dair açık bir alâmet yoktur.
    Küfür ve isyan ehli cehenneme girseler de, orada kendileri için bir zevk ve lezzet vardır. O da onlar için bir cennettir.
    Ancak onların cennetleri Huld cennetlerinin nimetlerine benzemez. İkisi de birdir amma aralarında tecelli farkı vardır.
    - Onların cennetine tatlılığından dolayı azab denir. Bu azab sözü onda gizli olan lezzet için bir kabuk gibidir. Kabuk ise özü koruyan bir şeydir.


    "Tek varlıktan başka varlık yoktur. Nur ve zulmet aynıdır." Yalanı (S.152)

    ---- Var olan kimdir? Varlık nedir? Varlıkta bir belirme vardır. O beliren var olan zâtın kendisidir.
    Onu umumîleştiren, hususleştirmiş oldu. Onu hususî gören de umumîleştirmiş oldu.
    Tek varlıktan başka varlık yoktur. Şu halde Nur ile Zulmet aynıdır.
    Bu hakikatten gafil olan kimse, nefsinde perdeler bulur.


    "Biz Allah'ın insan kılığına giren belirtileriyiz." Yalanı (S.190)

    ŞİİR
    Eğer o olmasaydı veya biz olmasaydık, olan şeyler olmazdı.
    Şu halde biz hakikatte kullarız. Allah da muhakkak bizim mevlâmızdır.
    Sen veya ben insan dediğimiz vakit, biz onun aynı, yani insan kılığına giren belirtisi oluruz.
    Şu halde sen insan sıfatı ile perdelenme, sana bir delil de gösterdi.
    İster Hak ol, ister halk ol, Allah ile Rahman olursun.


    "Allah Firavunu pak ve temiz öldürdü." Yalanı (S.300-301)
    Nasıl ki Firavun suda boğulurken Allah'ın kendisine verdiği iman sayesinde Musa onun için de göz nuru oldu. Şu halde Allah, (bu yüzden) Firavun'un pak ve temiz öldürdü. Çirkin ve fena amellerinden onda bir şey kalmadı. Çünkü Allah onun ruhunu yeni bir günah işlemeden önce ve imana geldiği anda kabz etti. Halbuki İslâm (Yani Hakk'ı teslim ve tasdik) evvelce geçmiş olan günahları ortadan kaldırır. Allah, bu İlim ve mazhariyeti dilediği kimse için âyet ve alâmet kıldı. Tâ ki hiç kimse İlâhî rahmetten umutsuzluğa düşmesin. Çünkü kâfirlerden başka hiç kimse Tanrı rahmetinden umut kesmez.
    Şu halde Firavun eğer umutsuzlardan olsaydı imana yanaşmazdı. Demek ki, Firavun'un eşi Asiye'nin kendi hakkında "O, benim ve senin için göz nuru olsun, onu öldürmeyin, ola ki yakında bize faydası dokunur" dediği gerçekleşti ve iş böyle oldu. Gerçi her ne kadar Musa'nın Firavun mülkünü ve adamlarım öldürmeye muktedir bir Nebi olduğuna (kan ve kocadan) ikisinin ve şuuru yoktu. Fakat Allah, Musa ile her ikisine de menfaat verdi.

    (Fusus ul-Hikem - Muhyiddin-i Arabi, M.E.B. Yayınları, İst-1992)


    Muhyiddin İbn Arabi'nin diğer küfür sözleri ise şöyledir :

    "Vakit olur ki kul Rabb olur, şüphesiz, vakit olur ki kul, kul olur şeksiz.”
    (Muhyiddin İbn Arabi, Fususu'l-Hikem, 90. Bosnevi, 1, 433)


    "Bizler Allah'ın zahiri suretleriyiz, O'nun tecellisiyiz. Alem ve kevn aslında bir hayal olduğu için biz O'yuz."
    (Muhyiddin İbn Arabi, Fususu'l-Hikem, 159. Bosnevi, 345)


    Halık (yaratıcı) ile mahluk bir tek şeydir.”
    (Muhyiddin İbn Arabi, Fususu'l-Hikem, 78)


    O’ bana hamdeder, be de O’na, O’ bana ibadet eder, ben de O’na. Bir hal içinde O’nu ikrar eylerim, a’yanda ise O’nu inkar eylerim.”
    (Muhyiddin İbn Arabi, Fususu'l-Hikem, 83. Bosnevi, 1, 384-385)



    İbn Arabi'nin diğer kitaplarında daha farklı küfürleri kaynaklarıyla :
    http://www.islam-tr.com/forum/tevhid/11950-tasavvuf-buyuklerinin-kendi-eserlerinden-kufur-akideleri-kitap-post119105.html
  2. ABDULHAK

    ABDULHAK Üye Yetkili Kişi Site Admin

    ۞ Fususu,l-Hikem kitabı üzerine ve İbn Arabi,yi Tekfir Eden Alimler ۞


    Fususu'l-Hikem : İbn Arabi bu kitabında Tevhid Akidesini iptal edici ve insanın vücudunun Allah'ın vücudunun bir sureti, hatta bütün alemlerin O'nun sureti olduğunu, alemlerin O'nun vücudunun ayn'ı olduğunu söyler. Daha kitabının başında Allah'ın Rasulü'nü (sallallahu aleyhi ve sellem) yalan, dalalet ve küfrüne şahid tutmaktan utanmayan bu İsmailileşmiş ve Batınileşmiş bid'at ve dalalet önderi, kitabında tüm peygamberleri yalanlayıcı ve hatta Kur'an,ı tekzib edici meselelere değinir.

    Bunun için yüzlerce muctehid, fakih, muhaddis, usulcü ve ilim ehli onu tekfir etmişlerdir. Bunun için ayrıntılı bilgi almak isteyen Burhanuddin el-Bikai'nin Tenbihu'l-Gabiyyi İla Tekfiri İbn Arabi ile Şeyhulislam Mustafa Sabri Efendi'nin Mevkıfu'l-Akli ve'l İlmi ve'l-Alimi Min Rabbi'l-Alemin ve İbadihi el-Murselin (c.3,190,274) Daru İhyai't-Turas el-Arabi, 3.bsk.1413/1992) adlı eserine başvurabilirler.


    Burhanuddin el-Bikai, Tenbihu'l-Gabiyyi İla Tekfiri İbn Arabi adlı kitabında İbn Arabi,nin bu inancı yüzünden İbn Arabiyi Tekfir edenlerin isimlerini zikretmiştir bizde bu isimleri burada zikrediyoruz :


    1-۞Zeynuddin el-Iraki
    2-۞Ebu Zur,a Veliyuddin Ahmed İbn Zeynuddin
    3-۞İmam el-Mizzi (H.654/724)
    4-۞Yusuf İbnu,z-Zeki Abdurrahman İbn Abdilmelik Ebu,l-Haccac Cemaluddin
    5-۞İmam Ebu Ali İbn Halil es-Sukuti
    6-۞İz İbn Abdusselam
    7-۞İbn Ebi,l-Kasım es-Sulemi
    8-۞Şihabuddin Ahmed İbn Yahya İbn Ebi Halce et-Telamsani el-Hanefi
    9-۞Bedruddin Huseyn İbnu,l-Ehled Seyfuddin İbn Abdullatif İbn Balaban es-Suudi es-Sufi
    10-۞Takıyuddin Ebu,l-Feth Muhammed İbn Ali el-Kuşeyri İbn Dakik el-İyad (H.625-702)
    11-۞Ebu,l-Feth el-Ya,muri
    12-۞es-Salah Halil es-Safdi
    13-۞Ebu,l-Feth İbn Seyidi,n-Nas
    14-۞Muhammed İbn Muhammed İbn Ali İbn Yusuf (İbnu,l-Ceziri) eş-Şafi
    15-۞İmaduddin İsmail İbn Kesir
    16-۞Takiyuddin Ebu,l-Hasen Ali İbn Abdi,l-Kafi es-Subki
    17-۞Kutbuddin İbnu,l-Kastallani
    18-۞İmaduddin İbn Ahmed İbn İbrahim el-Vasiti
    19-۞Burhanuddin İbrahim İbn Mu,dad el-Cu,beri
    20-۞Zeynuddin Ömer İbn Ebi,l-Harem el-Kittani eş-Şafi
    21-۞Müfessir Ebu Hayyan Muhammed İbn Yusuf el-Endulisi
    22-۞et-Takiyy el-Hisni
    23-۞Takiyuddin el-Fasi
    24-۞Bahauddin es-Subki
    25-۞Alleme Şemsuddin Muhammed el-Ayzeri eş-Şafii
    26-۞Şerefuddin İsa İbn Mes,ud ez-Zevavi el-Maliki
    27-۞İmam Nuruddin Ali İbn Ya,kup el-Bekri eş-Şafii
    28-۞Alleme Necmuddin Muhammed İbn Akil el-Balisi eş-Şafii
    29-۞Cemaluddin Abdullah Yusuf İbn Hişam
    30-۞Lisanuddin Muhibb İbn,l-Hatib el-Endelusi el-Maliki
    31-۞Şemsuddin Ebu Abdillah Muhammed el-Mevsıli eş-Şafii
    32-۞Şemsuddin Muhammed İbn Ahmed el-Bisati el-Maliki
    33-۞(Mısır kadısı) İmam Şuhabuddin Ebu,l-Fadl Ahmed İbn Hacer
    34-۞Şeyhulislam Siracuddin Ömer İbn Reslan el-Bulkini
    35-۞Allame Burhanuddin es-Sefakisi
    36-۞İmam Şemsuddin Muhammed İbn Ahmed İbn Osman ez-Zehebi
    37-۞Seyfuddin İbnu,l-Mecd Ali el-Hariri
    38-۞et-Tac el-Baranbari
    39-۞İbrahim er-Rakki
    40-۞Ebu Zeyd Abdurrahman İbn Muhammed el-Hudari İbn Haldun
    41-۞İmam Radiyuddin Ebu Bekr İbn Muhammed İbn Salih el-Cibliyy (İbnu,l-Hayyat eş-Şafii)
    42-۞Kadı Şihabuddin Ahmed İbn Ali en-Naşıri
    43-۞Alauddin Muhammed İbn Muhammed el-Buhari el-Hanefi

    Bu İmam ve muctehidler tarafından İbn Arabi Tekfir edilmiştir :

    (el-Bikai,Tenbihu'l-Gabiyyi İla Tekfiri İbn Arabi (s.135-183)
  3. nureddin_79

    nureddin_79 Islam-TR Üyesi

    Allah razi olsun ahi.

    Allah dilediğini saptırır, dilediğini hidayete erdirir. Bu İbn Arabi şahsiyetine ''İslam Alimi'' diyenler acaba neye dayanarak bunu diyorlar ??
  4. Taner65

    Taner65 Islam-TR Üyesi

    Araştırmadan karalamak adına üzerinize kimseyi tanımıyorum. İbn Arabi'nin orjinal eserlerini okudunuzmu da böyle konuşuyorsunuz.

    Muhyiddin-i Arabî, büyük bir İslâm âlimi ve mutasavvıfıdır. Bedüzzaman’ın ifadesiyle “ulûm-i İslâmiyenin bir mucizesi”dir.

    "Muhyiddin-i Arabî’nin şahsiyeti ve eserleri hakkında Üstad Bediüzzaman’ın Lem’alar isimli eserinde yaptığı değerlendirmeyi özetleyerek verirsek, mesele büyük ölçüde anlaşılacaktır.

    Muhyiddin-i Arabî’nin kendisi hâdî ve makbuldür. Doğru yoldadır, imanı makbul bir insandır. Fakat her kitabında mühdî ve mürşid olamıyor. Her kitabında gerçeğe ulaştırıcı ve hakikatı gösterici değildir. İslâmî ve imanî hakikatlerde çok zaman ölçüsüz gittiğinden Ehl-i Sünnet ve Cemaatin kaidelerine muhalif hareket ediyor. Bazı sözleri de zahirî mânâsıyla dalâleti, küfrü ifade ediyor. Fakat kendisi dalâlet ve küfürden uzaktır, mü’mindir, muvahhiddir."

    “Çünkü bazan söz küfür olarak görünür, fakat sahibi kâfir olamaz.”


    “Onun Füsusu‘l-Hikem isimli kitabını yaymak, neşretmek haramdır. Çünkü bu kitap küfrü gerektiren birçok mesele ihtiva etmektedir. İslâmın nurunu söndürmek için çalışan Yahudiler tarafından bu kitaba pekçok ilaveler yapılmıştır.”

    "Gariptir ki, Füsusu‘l-Hikem 1950 öncesinin materyalist Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel tarafından tercüme edilerek yayınlanmıştır. Bu arada Şark Klasikleri adı altında bazı kaynaklar tercüme edilmiş, tercümeler esnasında pekçok yanlış yoruma müsait ifadeler kullanılmış, Müslüman halk bu kanalla da inanç ve yaşayış hususunda şüphe ve tereddütlere düşmüştür."

    Hatta ibn Arabi hz. leri eserlerinin başına şöyle belirtmiyormu?

    "“Bizden olmayan ve makamımızı bilmeyen, kitaplarımızı okumasın; zarar görür."

    Hatta:

    "İmam-ı Süyuti hazretleri Tenbih-ul-gabi kitabında İbni Arabi hazretlerinin büyüklüğünü vesikalarla ispat etmektedir.

    Ebüssüud efendi hazretleri de ona dil uzatılamayacağına dair fetva vermiştir.

    Abdülgani Nablüsi hazretleri, İbni Arabi gibi büyük bir evliyaya dil uzatanın cahil ve gafil olduğunu, bunların başında İbni Teymiye’nin geldiğini bildirmektedir. (Hadika)"

    İbn Arabi'yi vehhabilerin sevememesinin aslın sebebi;


    İbni Arabi hazretleri, Vehhabilerin Arabistan’da türeyeceğini ve bozuk yolda olacaklarını haber verdiği için, Vehhabiler onu asla sevmez, şeyhi ekber değil, şeyhi ekfer [en büyük kâfir] diye hakaret ederler. Ehl-i sünnet gençler, bu vehhabilerin oyunlarına, tuzaklarına düşmemelidir.

    Sağlıklı eserlerden bilgi alımı ve sağlıklı eserlerin okunulması her zaman , kişiyi yanlış yol sapmaktan kurtarmıştır. İbni Teymiyye'nin kitaplarından alın olan iftiraların araştırılmadan buraya verilmesi, apaçık iftiradır!
  5. kskaya

    kskaya Islam-TR Üyesi

    İbn Arabî, Füsûs'unda açıkça şöyle demektedir:

    [​IMG]

    "Velilik peygamberlikten (nübüvvetten) daha büyüktür, hattâ risâletten de daha kâmil (bir makam)dır".

    İşte onun sözü:

    Nübüvvet makamı bir berzahtadır ki
    Rasulun az üstünde, velînin altında...

    ya ben kitabı okumadım ama sen savunduğuna göre okumuşsun bu kelimeler geciyormu kitapta sen onu söyle alta tekfir edenler etmişmi yalansa kaynakla cürüt hevandandan savunma yapma kardeş hem bizde öğrenelim
  6. IsLaM4eVeR

    IsLaM4eVeR لا اله الا الله - Lâ ilahe illallah Yetkili Kişi Site Admin

    O kadar gereksiz, ciddiyetsiz yorumlar yapılıyor ki anlamak mümkün değil. Bu kadar at gözlülüğü başka toplumda varmı acaba. Adamın biri çıkıp kendini resulullah sav'den üstün görecek, diğeri çıkacak bu pisliğin tekini kanının son damlasına kadar savunacak.

    Dua ediyorum Rabbime..

    Sizleri ibn arabilerle haşr etsin.

    Dua ediyorum Rabbime..

    Bizleri sizlerin şerrinden emin kılsın.Uzak tutsun...

    Aminn
  7. ABDULHAK

    ABDULHAK Üye Yetkili Kişi Site Admin

    Alıntılara mavi renkli yazılar cevabımdır !
  8. Ebda_fr

    Ebda_fr Üyeliği İptal Edildi

    Sual:

    İbn Arabi, "Velilik Peygamberlikten daha büyüktür” demiş midir? İbn Arabi'nin bu sözdeki amacı nedir?

    Cevab:

    İbn Arabî’nin, açıkça velayetin risaletten üstün olduğunu söylediğine dair bir ifadesine rastlayamadık. Fusus’ta/Şit Faslında bu konuyu işlerken hatmu’l-velayetin Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer’den üstün olduğunu söylemiştir.

    Ancak İbn Arabî’ye göre, velayet iki çeşittir: Birincisi, genel velayettir ki, peygamberlerin velayetidir. İkincisi ise, özel velayettir ki, peygamber olmayanların velayetidir.

    Her şeyin sonu olduğu gibi, velayetin de sonu olur. “Hatmu’l-velayet=velayetin sonu/son veli” de ikiye ayrılır. Genel velayetin sonu/sonuncusu, özel velayetin sonu/sonuncusu: Ona göre, ahir zamanda gelecek Hatmu’l-evliya, Hz. İsa’dır. Bir peygamber olmasına rağmen, ahirzamanda bu ümmetin –nübüvetten kaynaklanan- genel velayetini sona erdirir. Artık peygamber olarak değil, bu ümmetin bir velisi olarak gelecek ve İslam şeriatı ile amel edecektir.

    Bunun dışında ayrıca özel velayeti sona erdirecek bir hatmu’l-evliya olacaktır.

    İbn Arabî’nin Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer’den üstün olduğunu söylediği hatmu’l-velayet Hz. İsa’dır. Bu farkı fark etmediği için, İbn Teymiye, İbn Arabî’yi çok sert eleştirmiştir. (bk. Suad el-Hakîm, İbn Arabî Sözlüğü-Çeviren Ekrem Demirli-, s. 682)

    Hatta bazen bu son velayeti dörde çıkarır. Hz. Muhammed (a.s.m) peygamberlerin sonuncusu olduğu gibi, manevî olarak velilerin de hatemidir. Çünkü, devam eden velilik de o kutsî kaynaktan alınmaktadır. Bunun için Muhammedî (a.s.m) velayetler dört çeşittir.

    a. Hz. Ali de hilafete makrun velayetin hatemidir. Raşit halifelerin sonuncusudur. Buna hatem-i kebir denir.

    b. Muhammedî velayetin ikincisi, ahirzamanda gelecek Hz. Mehdî’nin velayetidir. Buna hatem-i sağir denir.

    c. Bir de –hatemi asğar- vardır ki, hilafete makrun olmayan velayettir ki, İbn Arabî kendini bu makamda görmektedir.

    d. Muhammedî velayetin dördüncüsü Hatem-i Ekberdir ki, Hz. İsa’nın velayetidir. (bk. Şeyh Mekkî Efendi, Şeyh Neylî Efendi, İbn Arabî Müdafaası, s. 47)

    Bu taksimattan da anlaşılıyor ki, İbn Arabî’nin terminolojisi çok farklı ve geniştir.

    İbn Arabî’nin terminolojisine vakıf olmayanların onun eserlerini yanlış anlamaları kaçınılmazdır. Nitekim kendisi de “Bizden olmayan kimselerin eserlerimizi okumaları caiz değil” demiştir.

    Selam ve dua ile...

    Sorularla İslamiyet Editör

    ***

    Bu konu hakkında verilebilecek en güzel cevap, bu olsa gerekir. İnşâallah, akıl edenlerden olursunuz...

    Selâm ve dua ile.
  9. ABDULHAK

    ABDULHAK Üye Yetkili Kişi Site Admin


    Oğulun babasının avukatlığını yapması caiz midir ?


    Şimdi size Fusus'tan sayfa numaralarıyla küfür ve şirk inancını içeren ifadeleri sunacağım. Bunu siz okuyun anlamaya çalışın . Belki "akıl edenlerden olursunuz"


    Fusus Ul-Hikem - Muhyiddin-i Arabi, M.E.B. Yayınları

    2

    [​IMG]

    Abdulkadir Geylani'nin İbnu'l Arabi'nin geleceğini haber vermesi (S.8-9)

    Seyyid Abulkadir Geylânî'nin "benden sonra Mağrip diyarından aziz bir zât zuhur edecektir, bu hırkayı ona teslim ediniz" diye vasiyet ettiği hırkanın Abdulkadir'in veresesi tarafından kendisine verildiğini sonra onu manevî oğlu Sadruddin Konevi'ye teslim ettiğini FasI ul-hitap adlı eserinde yazmaktadır.

    Muhyiddin Arabi'nin Hz. Muhammed (a.s)'e iftirası (S.11)

    Fusûs ul-hikem, Muhyiddin-i Arabi'nin 627 hicret yılında Şam'da bulunduğu sıralarda bir gece görmüş olduğu gerçek bir rüyan'ın ilhamıyla yazılmıştır. Şeyh o gece mâna âleminde Hazret-i Peygamber'i görüyor, elinde bir kitap tutmuş, kendisine hitap ederek, "bu, Fusûs ul-hikem kitabıdır. Bunu al ve halkın faydalan­ması için muhteviyatını açıkla" diyor.
    Şeyh de Yüce Peygamber'in bu manevî işaretine uyarak hemen Cenab-ı Peygamber'den aldığı emir ve ilham çerçevesi içinde, kitap muhtevasını, artıksız ve eksiksiz olarak, olduğu gibi naklediyor, daha doğrusu Hazret-i Peygamber'den aynen nakil ve tercüme ediyor.


    Fusus ul-Hikem'in bir hadis kitabı gibi telaki edilmesi yalanı (S.12)

    Fusûs ul-hikem'in doğrudan doğruya Hazret-i Peygamber tarafından Şeyh-i Ekber'e talim ve telkin edilmiş bir eser olduğuna göre, Şeyhin taraftarlan bu hususta şüphe ve tereddüde mahal olmadığını ve Şeyh'e hâşâ yalan isnatı varit olamayacağını söyliyerek mevzu ve gayesi iman ehlinin irşadına matuf olan bu eserin biı hadîs kitabı gibi telâkki edilmesi gerekli bulunduğunda ittifak etmişlerdir.

    Yaratan, yaratılan, halık, mahluk, hep o'dur. Yalanı (S.13)

    Yaratan, yaratılan, halık, mahluk, hep O'dur.O'nun dışında, O'nun varlığı haricinde hiçbir varlık tassavur edilemez. Çünkü Vücut birdir.

    Arabi , yalanlarına Hz. Muhammed'i alet ediyor.(S.19)

    627 hicret yılı Muharrem ayının son günlerinde, Şam'da (bulunduğum sıralarda) Tann Peygamberi Hazret-i Muhammed'i gerçek bir rüya âleminde gördüm. Elinde bir kitap tutuyordu. Bana buyurdular ki, bu Fusûs ul-hikem = (Hikmetlerin özü) kitabıdır. Bunu al ve halka açıkça anlat da bu hikmetlerden herkes faydalansın.

    Arabi, Allah'ı (haşa) kendine kul ediyor. Şirki (S.83)

    Allah beni över, ben de Onu. O bana kulluk eder, ben de Ona,
    Bir halde ben Onu ikrar eder ve eşyadaki çokluk ve değişiklikiği görünce inkâr ederim.
    Bizden nasıl vazgeçebilir? Ben Ona müsaade eder ve Onu zuhur alanına çıkarırım.




    "Bir vakit olur ki, kul şüphesiz rab olur." İftirası (S.95-96)

    ŞİİR
    Bir vakit olur ki Kul şüphesiz Rab olur. Başka bir vakitte de iftirasız kulluk ve derekesine iner.
    Kul kulluk derekesine inerse Hak ile genişler. Rab olursa yaşayışı daralır.
    Kul oluşundan dolayı nefsinin aynını görür, dilekleri şüphesiz Hak'tan genişler.
    Rab oluşundan dolayı da Mülk ve Melekûl âlemlerindeki bütün mahlûkların kendisinden bir şey istediklerini görür.
    Halbuki onların dileklerini yerine getirmek­ ten zâtiyle âcizdir. Bundan dolayı bazı arifler bu yüzden ağlarlar.
    O halde sen Rabb'ın kulu ol, Onun kulunun Rabb'ı olmaya bakma; sonra bu ilgi sebebiyle ateşe ve erimeye mahkûm olursun.


    "Sen kulsun ve sen Tanrı'sın." İftirası (S.101)

    Sen kulsun ve sen Tanrı'sın; kulluğun kimin kulu olduğunu bildiğin içindir.
    Sen Tanrısın ve kulsun; çünkü sözleşmenle kendini Tanrı'ya bağladın.

    Şahsın taşıdığı her akideyi o akideden başka inancı olanlar çözebilir.


    "Küfür ve isyan ehli cehenneme girse de orada lezzet vardır." Yalanı (S.104)

    ŞİİR

    Hakk'ın yalnız va'dinde sadık olması tarafı kaldı. Ceza tehdidinde sadık olduğuna dair açık bir alâmet yoktur.
    Küfür ve isyan ehli cehenneme girseler de, orada kendileri için bir zevk ve lezzet vardır. O da onlar için bir cennettir.
    Ancak onların cennetleri Huld cennetlerinin nimetlerine benzemez. İkisi de birdir amma araların­ da tecelli farkı vardır.
    - Onların cennetine tatlılığından dolayı azab denir. Bu azab sözü onda gizli olan lezzet için bir kabuk gibidir. Kabuk ise özü koruyan bir şeydir.


    "Tek varlıktan başka varlık yoktur. Nur ve zulmet aynıdır." Yalanı (S.152)

    ---- Var olan kimdir? Varlık nedir? Varlıkta bir belirme vardır. O beliren var olan zâtın kendisidir.
    Onu umumîleştiren, hususleştirmiş oldu. Onu hususî gören de umumîleştirmiş oldu.
    Tek varlıktan başka varlık yoktur. Şu halde Nur ile Zulmet aynıdır.
    Bu hakikatten gafil olan kimse, nefsinde perdeler bulur.



    "Biz Allah'ın insan kılığına giren belirtileriyiz." Yalanı (S.190)

    ŞİİR
    Eğer o olmasaydı veya biz olmasaydık, olan şeyler olmazdı.
    Şu halde biz hakikatte kullarız. Allah da muhakkak bizim mevlâmızdır.
    Sen veya ben insan dediğimiz vakit, biz onun aynı, yani insan kılığına giren belirtisi oluruz.
    Şu halde sen insan sıfatı ile perdelenme, sana bir delil de gösterdi.
    İster Hak ol, ister halk ol, Allah ile Rahman olursun.



    "Allah Firavunu pak ve temiz öldürdü." Yalanı (S.300-301)

    Nasıl ki Firavun suda boğulurken Allah'ın kendisine verdiği iman sayesinde Musa onun için de göz nuru oldu. Şu halde Allah, (bu yüzden) Firavun'un pak ve temiz öldürdü. Çirkin ve fena amellerinden onda bir şey kalmadı. Çünkü Allah onun ruhunu yeni bir günah işlemeden önce ve imana geldiği anda kabz etti. Halbuki İslâm (Yani Hakk'ı teslim ve tasdik) evvelce geçmiş olan günahları ortadan kaldırır. Allah, bu İlim ve mazhariyeti dilediği kimse için âyet ve alâmet kıldı. Tâ ki hiç kimse İlâhî rahmetten umut­ suzluğa düşmesin. Çünkü kâfirlerden başka hiç kimse Tanrı rahmetinden umut kesmez.
    Şu halde Firavun eğer umutsuzlardan olsaydı imana yanaşmazdı. De­mek ki, Firavun'un eşi Asiye'nin kendi hakkında "o, benim ve senin için göz nuru olsun, onu öldürmeyin, ola ki yakında bize faydası dokunur" dediği gerçek­leşti ve iş böyle oldu. Gerçi her ne kadar Musa'nın Firavun mülkünü ve adamlarım öldürmeye muktedir bir Nebi olduğuna (kan ve kocadan) ikisinin ve şuuru yoktu. Fakat Allah, Musa ile her ikisine de menfaat verdi.


    Fusus ul-Hikem - Muhyiddin-i Arabi, M.E.B. Yayınları, İst-1992



    İbn Arabinin diğer kitaplarında daha farklı küfürleri kaynaklarıyla :

    http://www.islam-tr.com/forum/tevhid/11950-tasavvuf-buyuklerinin-kendi-eserlerinden-kufur-akideleri-kitap-post119105.html
  10. kskaya

    kskaya Islam-TR Üyesi

    Arabi, Allah'ı (haşa) kendine kul ediyor. Şirki (S.83)

    Allah beni över, ben de Onu. O bana kulluk eder, ben de Ona,
    Bir halde ben Onu ikrar eder ve eşyadaki çokluk ve değişiklikiği görünce inkâr ederim.
    Bizden nasıl vazgeçebilir? Ben Ona müsaade eder ve Onu zuhur alanına çıkarırım
    ahi bilgilendirmelerin icin ALLAH swt ecrini artırsın ya akıl sahibi eden arkadaş bunun nasıl bir acıklaması vardır suphanallah
    ya abdullah ahi gecen bir adıymancı ya bir konu vardı
    m.zahit kotkuyla alakalı onu övüyordu ne derse doğru dediğini söylüyordu bende ona dedimki kardeş ben okudum m .zahit kotkunun ehli sünnet yolu isimli kitabı var onda evliyayı övüyor orda ya beyaziti bestami yada arabinin tam hatırlamıyorum 36 kere miraca cıktığını yazıyor sen ne diyorsun buna dedim bana hemen öyle bir şey demez dedi ve bende o kitap var getireyim sana yok öyle bir şey ve ertesi gün getirdi evde bakmış görmek istemediğinden kibirli bir şekilde getirdi kitabı yok ben bulamadım dedi yok öyle bir şey ben aldım kitabı miraca cıktığı dediği sayfayı buldum kardeş oku bunun manası ne dedim bu sefer bana bunu ne manada söyledi ona bak dedi biz anlamayız ..suphanallah hemen savunmaya gecti körü körüne niye böyle davranıyorlar anlamadım ..orda yazıda evliyaların kerametini anlatıyordu man belli namazı anlatsa amenna derizki müminin miracı namaz ama öyle değil
    bu kardeşlere ve bizlere rabbim hidayet versin ayaklarımızı kalplerimizi tehvid dini üzere sabit kılsın bu kardeşler niyeyse şeyhlerine bir şey söyletmiyor
  11. ABDULHAK

    ABDULHAK Üye Yetkili Kişi Site Admin

    Bu tür kişilerle bende çok karşılaşmışımdır.
    Bunlara delil sunmadan önce bu kişilere şöyle derim: "Kitabında böyle böyle söylüyor , eğer demez , yapmaz söylemez diyorsan ispatlar isem; bu görüşten , kişiden : "bir bildiği vardır , biz anlamayız, şöyle demiş olamaz mı .., vs vs " diye körü körüne savunma yapmadan küfür şirk olduğunu kabul ederek uzaklaşacak mısın ? diye teklif ederim.

    Genelde de muhatabım daha delili görme gereği görmeden "küfrünü, şirkini görüp uzaklaşmak zorunda kalırım" endişesiyle diye başını kuma sokup ya kaçmışlar, ya da konuyu sabote ederek kapatmaya çalışmışlardır.
    Görmek istemeyenden daha körü yoktur
  12. Hayal-i

    Hayal-i Islam-TR Üyesi


    Selâmun aleyküm.

    Abdulhak kardeş, kimse kaçmamış. Görünen o ki; konuşmalarına müsade vermemişsiniz. Ve banlayıp, kendinizi haklı çıkarmışsınız. Aşağıdaki yazılara bakılınca, kimin sahtekâr ve kimin iftirâcı olduğu anlaşılır. Ve deve kuşu da - avcı da rol değiştirmiş olur...

    Bu sadece yazının bir kısmı. Diğer kısmına değinmek isterdim, lâkin şimdilik bu kadarı yeterlidir.

    Hatemü’l-evliya

    İddia

    İbn Teymiyye eserlerinde hatemü’l-evliya (velilerin sonuncusu)-hatemü’l-enbiya (nebilerin sonuncusu) bahsini işlerken şunları söylemektedir: Hatalı bir topluluk son nebinin diğer bütün nebilerden daha üstün olduğuna bakarak son velinin de bütün velilerden üstün olduğunu iddia etmektedir. İslam’ın erken asırlarında kullanılmayan “son veli” kavramı ilk defa Muhammed b. Ali el-Hakim et-Tirmizi tarafından telaffuz edilmiştir. Daha sonra bir gurup sufi Allah Teala’yı bilme noktasında son velinin son peygamberden daha üstün olduğunu iddia etmiştir. Şeriat’a, akla, bütün nebi ve velilere muhalefet eden bu iddiayı İbn Arabi “Fütuhat” ve “Fusus”ta savunmuştur.[5]

    Bu anlayışı benimseyen insanların küfrü, Yahudi ve Hristiyanların hatta Arap müşriklerin küfründen daha ileri derecedir.[6]

    Gerçek

    “Hatemü’l-evliya”yı “hatemü’l-enbiya”dan daha üstün görmekle itham edilen İbn Arabi, atıfta bulunulan eseri Fütuhat’ta nebi ve veli kavramları ile alakalı şunları söylemektedir: Allah Teala her cinsten bir çeşidi, her çeşitten de bir şahsı seçmiştir. Buna göre insanlar arasından müminleri, müminlerden evliyaları, evliyalardan enbiyaları, enbiyalardan da resulleri seçmiş sonrada onların bir kısmını diğerlerinden daha üstün kılmıştır.[7]

    İbn Arabi’ye ait olan bu ifadeler açıkça Peygamberlerin velilerden üstün olduklarını belirtmektedir.

    İbn Arabi velilerin yetersiz, peygamberlerin ise kamil insanlar olduklarını anlatırken şöyle demektedir: “Sufiler haber verdikleri makam ve halleri bizzat yaşamayı şart koşarlar. Bu noktada ne bizim, ne dışımızdakilerin, ne de peygamber olmayan kişilerin bir tecrübesi vardır. Ulaşmadığımız bir makam ya da tecrübe etmediğimiz bir hal hakkında ne ben ne de benim dışımda Allah Teala’nın kendilerine şeriat verdiği peygamberlerden başka birisi konuşabilir. Bu hususta konuşmak haramdır.[8]

    Fütuhat’ın ilgili bölümlerinde sürekli peygamberlerin üstünlüklerine vurgu yapan İbn Arabi bir başka yerde şöyle der: “Bir gün, içerisinde sufilerin de yer aldığı bir mecliste hazır bulundum. Birbirlerine ‘Musa –aleyhisselam- hangi makamda Rabbini görmeyi istemişti.’ diye soruyorlardı. Birisi şevk makamında iken görmeyi istediğini söyledi. Onların bu tür konuşmaları üzerine şöyle dedim: ‘Böyle yapmayın! Yolun aslı şudur; velilerin ulaştıkları en son nokta nebilerin başlangıç noktalarıdır. Veli, şeriat sahibi peygamberlerin hallerinden hiç birisini yaşamamıştır. Bu yüzden biz ancak yaşadıklarımızı anlatabiliriz. Resul ve nebi değiliz dolayısıyla Musa aleyhisselamın hangi makamda iken Allah Teala’yı görmek istediğini bilemeyiz.’”[9]

    İbn Arabi, İbn Teymiyye tarafından atıfta bulunulan eseri Fütuhat’ta peygamberlerin insanlık aleminin en üstün varlıkları olduklarını, velayet makamının en son basamağının nübüvvet makamına başlangıç olabileceğini, yalnız peygamberlere malum olacak konularda velilerin sükut etmeleri gerektiğini söylemektedir. Bu durumda İbn Teymiyye’ye ait olan “İbn Arabi son velinin son peygamberden üstün olduğunu söylemektedir.” İddiası iftira olmaktan öte hiçbir anlam ifade etmemektedir.


    [7] Ebu Bekir Muhyiddin Muhammed İbn Arabi, el-Fütuhatü’l-Mekkiyye, Beyrut, ty., I, 465.

    [8] İbn Arabi, a.g.e., II, 24.
  13. esedullah1230

    esedullah1230 Islam-TR Üyesi

    bize bu yetkiyi allah cc verdi müslüman zahire bakar kalplerin özünü allah bilir. ne diyor h.z ömer efendmiz Dikkat ediniz! Kur’an tilaveti ve amellerinizle Allah’ı ve onun rızasını isteyiniz. Biz sizi Allah’ın resulü aramızda, vahiy ediyorken tanıyorduk. Hâlbuki şimdi Hz. Peygamber gitti, vahiy kesildi.

    Dikkat ediniz! Bize kim hayır ve iyilik ortaya koyarsa, onun hakkında hayır düşünür ve onu hayırla hatırlar ve överiz. Kim de kötülük ortaya koyarsa, onun hakkında kötü şeyler düşünür, ona kin tutar ve buğz ederiz.

    artı madem bu kadar batın batın zırvalıyorsun NEDEN HİÇ BİR SAHABE BATINI BİR YOL TUTMADI sahabelerde neden yok bu batın kendinden geçip haşa allah cc hakkında küfür sözler söylemedir resullahda neden yoktu böle bişe haşa senin önderin olan bu ibn i arabi kafiri resulllahdan daha mı takvalıydı allahacc resulunden daha mı sewmiliydi... gözlerin aç
  14. hitman

    hitman Islam-TR Üyesi

    sevmediğim şeylerden biri, bu batıl ehlinin içindeki hoca geçinen entel tiplerin bol dipnotlu makaleleridir. ilk anda zannedersin ki içinde haktan bir şey var.
  15. DAVA

    DAVA Islam-TR Üyesi

    Abdulhak Kardesimiz suan burda olmadigi icin Konuyu kilitliyorum, Tek tarafli savunma adaletsiz olur, o geldimi konuyu acar tekrardan

    selametle
  16. Ferzani

    Ferzani Üyeliği İptal Edildi

    1- Müslüman her konuda yalnız zahire bakarsa aldanır, zahiri tarafı seni yanıltır batınisinide görmeye çalışki tanıyasın hikmeti sana o gösterir. zahiriye takılı olanlar kafirlerdir kalpleri hikmete kördür o yüzden batıni yani "sebepteki öz" onlar için hayal ürünüdür nede olsa materyalistlerdir
    2- Sahabe-i kiram efendilerimiz; batından maksad olana fazlasıyla sahiplerdi efendimiz sav yanıbaşlarındayken nuruyla yepyeni bir yolu onlara aydınlatırken niye başka bir yol arasınlarki zaten gaye O'nun açtığı yolda Hak'ka yürümek değilmidir
    3- Hak doslarına kafir deme belliki anlamıyorsun ileride pişman olacağın kelamlar ediyorsun unutmaki kafire dahi kafir demek islam edebine aykırıdır (islam düşmanı olmadıkça)
  17. Muzzammil

    Muzzammil Islam-TR Üyesi

    Umer bin Hattab ; '' Artik RasulUllah gitti, biz zahirden bakariz '' diyor, Allah s.w.t'in seriati hep zahire bakiyor siz yine de batindan bahsediyorsunuz.
    Bu sofilerdeki batin sevdasini ( diger adi ile Allah'in sifatlarina ortakligi ) bir turlu anlayamadim.
    Budizm'in ogretileri ile tipa tip ayni diyebilirim.
  18. التوحيد

    التوحيد Üyeliği İptal Edildi

    Abi bu ne ya, biri gidiyor diğeri geliyor
    Yöneticilere kızıyoruz ama harbiden bir süre sonra bunlar artık
    insanın canını sıkmaya başlıyor.

    Ferzani bi susun ya iyice saçmaladınız ama
    yok kafirlere kafir demek İslam edebine aykırıymış

    Abi konuları beğenmiyorsanız gidin sizin gibi düşünen forumlara
    biz böyle inanıyoruz
  19. Abdulmuizz Fida

    Abdulmuizz Fida أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ Yetkili Kişi Site Admin

    MÜSLÜMAN ZAHİRE GÖRE HÜKMEDER






    1- Müslüman her konuda zahire bakar, bakmadığı konuda da Rasulullah s.a.v. in vahy ile bildirdiği gibi ya da ehli sunnet alimlerin Kur'an ve sunnete uyan yorumu gibi anlar. Sofiyyenin sapkınlıklarını nefsine alet ederek yoldan çıkmaz!


    2- Sahabe-i Kirama iftira atma. zaten bu sapkınlıklarınıza selman-i Farisi yi , Hz. Ali'yi alet ettiğiniz yeter. Sahabe nerede sofilerin sapıklıklları gibi, zahiri Kur'an ve Sunnete uyan manaları aslından çıkarıp sofiye yorumları yaparak sapıtmıştır. Sahih bir kaynaktan iddianı ispatla bakalım!


    3- Allah dostlarına musluman kafir demez. Ama bazı sofilerin şeytanın dostlarıyla Allahın dostlarını karıştırdığını çok iyi biliyoruz. Elimizdeki Kur'an ve sunnet ile ehli sunnet akidesine sahibiz elhamdulillah. Tağutlara, Belamlara, sapık batıllara Allah dostu demek de Adamı gümletir.
    Kafire kafir demek nasıl islam edebine aykırıdır ? sen Allah ve Rasulunua edebsiz dediğinin farkına varmayan sapığın flamabaşısı olmuşsun haberin yok! Sizin gibiler bırakın namazı, Kuranı hatmederken bile Kafirun suresini ve Bakara suresinin son iki ayetini (amener'rasulu) nasıl okuduğuna şaşırıyorum, şüphelerim var! Sizlerin fikir babalarınız Hz. Ebubekire bile iftira atarak cehenneme girmeye razı olmaktan çekinmeyen akide yetimleridir.
  20. soru işareti

    soru işareti Üyeliği İptal Edildi

    Zahire (görünene) göre hüküm vermekten ne anlaşılıyor acaba? Her iki anlama da (küfür-iman) nispet edilebilecek olan sözlerin tevilini söyleyen kişiden istemeden suizan ile yaklaşıp kötüye yormak, herkesi kafir ilan edip cehenneme yollamak mıdır? Musa peygamber de zahirciler gibi düşünmüştü ancak yanılmıştı.
  21. التوحيد

    التوحيد Üyeliği İptal Edildi

    sapla samanı karıştırmayın size şimdi burada anlatırdım
    ama az işim var
    kelime ve kavramlara yüklenen manaları çarpıtmayın
    bizim zahirden kastımız ortada, önce muhatabınızın yazısını okumayı öğrenin
  22. Abdulmuizz Fida

    Abdulmuizz Fida أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ Yetkili Kişi Site Admin

    MÜSLÜMAN ZAHİRE GÖRE HÜKMEDER


    Rasulullahın sözünden ancak İslamdan nasibini alamamış olanlar bir şey anlamazlar.

    Rasullulah (s.a.v)´dan Kutubi Sitte sahiplerinin rivayet ettiği şu hadisi şerif bu konuyu ne güzel açıklar:

    "Ben ancak bir beşerim, siz bana dava getiriyorsunuz. Bazılarınız diğerlerinden delilini sunmakta daha becerikli olabilir. Ben de dinlediğim şekliyle onun lehine hükmederim. Bu şekilde kime bir müslüm hakkını verirsem, o ancak ateşten bir parçadır,, onu alsın veya bıraksın."

    Bu hadisi şeriften anlaşılıyor ki hüküm zahire göre verilir.

    Hadis-i şeriften gördüğümüz ve anladığımız gibi Rasulullah zahire göre hüküm vermektedir. Bir dava hakkında diğeri haklı olsa dahi delilleri kimin kuvvetli ise ona bakarak hüküm verileceğini , bu da ümmeti için kıyamete kadar bir metoddur . Çünkü Rasulullah aramızdan ayrılmış , bir mesele hakkında vahy inmesini bekleyemeyeceğiz.
    Sahabelerini bu konuda eğiten Rasulullah (a.s.v.) , Yemen'e vali olarak yolladığı Muaz b. Cebel'le şu konuşmayı yapmıştır :

    Ne ile hükmedeceksin?”

    Hz. Muâz (ra):
    ALLAH’ın kitabı ile hükmedeceğim.”


    “ALLAH’ın kitabında bulamaz isen?”

    Rasûlullah’ın (asm) sünneti ile hükmedeceğim.”

    “Onda da bulamazsan?”

    Kolumu bağlayıp durmam! Görüşümle içtihad ederim!”


    Rasûlullah Efendimiz (asm) bu defa:

    “Rasûlunün elçisini, Rasûlunün razı olduğu şekilde hüküm verme tarzına muvaffak kılan ALLAH’a hamd olsun!” buyurdu Ve Yemenlilere, size ashâbımdan ilmi ve dini en iyi bilen hayırlı bir kimseyi gönderiyorum diye bir de mektup yazdı.

    (İbn Mace, Mukaddime, 1 ; İbn Sâ´d, Tabakât, III, 583-590).

    Gördüğümüz gibi Muaz bin cebel , batına göre değil zahire göre hükmediyor . Zahiren gördüğü mesele hakkında Kurana bakıyor , kuranda bulamadığı mesele hakkında Rasulullahın sünnetine (hadis-i şerif) bakıyor . Rasulullahın sünnetinde de bulamazsa Kuran ve sünnetle ters düşmeyecek şekilde içtihad yapacağını (müçtehid) bildiriyor . Bu da yine müslümanlar için bir metoddur.

    Bir mesele hakkında müslüman batına göre hükmedemez. Hükmediyorum diyen ilim olarak Hz. Musa'yı solladım , Hz. Hızır a.s. verilen özel ilim bende de var demiştir. Bu da tasavvufun sapkın anlayışlarından biri olan " benim ümmetimin alimleri beni israilin peygamberleri gibidir" uydurmasının bir adım ötesidir !

    Bir başka hadis-i şerif ile konuya ışık tutmaktadır :


    AbduIIah b. Utbe b. Mes'ud (r.a)'den şöyle rivayet edilmiştir:
    Ömer (r.a)'den işittim. O şöyle diyordu:


    «İnsanlar Rasulullah (s.a.s) zamanında vahiy ile gizli hallerinden de sorumlu tutulurlardı. Rasulullah'ın vefatı ile vahiy kesilmiştir. Bugün sizi gördüğümüz amellerinizden dolayı sorumlu tutarız. Bu yüzden kim bize hayır ve adalet gösterirse onu emin sayar ve güvenilir kabul ederiz. Onların gizli hallerini araştırmak bize düşmez. Gizli hallerinin hesabını da ALLAH görür. Bize zahiren fena hal gösterenlerden de emin olamayız. Niyetinin iyi olduğunu söylese bile ona inanmayız
    (Buhari)

    Hükmün zahirde görülen söz ve amellere göre olmasının delili açık bir beyanat.
    İnsanın kalbinden geçirdiği düşünce ve niyetler, gelecekte olacak olaylar, ancak ALLAH’ın bilebildiği gaybi bilgilerdir. Hiçbir kulun bu gibi şeyleri bilmeye veya bu gibi konularda fikir beyan etmeye kudreti ve izni yoktur. Ancak ALLAH (c.c) bazı zamanlarda gönderdiği vahiy vasıtasıyla insanların kalblerinden geçenleri veya gelecekte olacak bazı olayları Rasullerine bildirmiştir. Onlar da vahiy sayesinde bu gibi konularda insanlara haberler verebilmişler veya zahirde gösterdikleri alametlere rağmen, insanlara kalblerinden geçenlerle hükmetmişlerdir. Fakat bu hal ancak Rasullere mahsus bir özelliktir.


    Şu günümüzde kim kalblerden geçenleri bilebildiğini iddia ederse; ya kendisine vahiy geldiğini iddia ederek, Kur'an'ın vahyin kesilmiş olduğuna dair haberini yalanlamış ya da gaybi bildiğini iddia ederek, ALLAH'ın ilmine sahib olduğunu söylemiş olur. Bu iki hal de ALLAH'a ve kitabına karşı büyük bir cürüm ve apaçık bir küfürdür.
    Kalblerden geçenlere ait ilmin sadece ALLAH'a ait olduğunu ısrarla bildiren İslam dini, bu nedenle, insanların birbirlerine dair verdikleri hükümleri, ancak ve ancak zahire yani söylenen söz ve işlenen amellere dayandırmalarını emretmiştir.
    Hüküm ancak zahire göredir. Zahiren imanın gereklerini gösteren kimse, kalben bunu tasdik etmese bile, insanlar katında müslüman kabul edilir. Fakat kalblerden geçeni hakkıyla bilen ALLAH indinde hükmü, kafirden başka birşey değildir, şüphesiz. Aynı şekilde zahiren La ilahe illALLAH inancını bozan bir amel ya da söz sarfeden kişi -niyetinin iyi olduğunu söylese veya sarfettiği söz ve amele kalben inanmadığını iddia etse bile- bu amel ve sözden döndüğünü gösterene dek, müslümanlar gözünde kafirdir. Zira, ortada iki altematif vardır: Ya zahiren görülene itibar etmek ya da zahirde tam tersi bir durum devam ettiği halde, kalbte iyi niyetin olduğuna inanmak. Kalblerden geçenleri ancak ALLAH'ın bilebileceğine hakkıyla iman eden herkes, zahirde görülenlere itibar edilmesinin gerekliliğini savunacaktır şüphesiz.
    Nitekim ALLAH'ın kitabının, Rasulünün ve bunlara hakkıyla bağlanmış olan sahabelerin bildirmiş olduğu gerçek de budur. Aksi bir iddia ancak işledikleri şirk ve küfürlere, İslam reddettiği halde İslam'dan delil getirmek isteyen ya da ALLAH'ın ilim ve kudretine sahib olduklarını iddia ederek insanlar üzerinde yücelip, rabblik ve ilahlık taslayan kafirlerce ortaya atılabilir. Rabbimizi bu tür iftiralardan tenzih ederiz.



    Sözün özü şudur :

    ZAHİRE GÖRE HÜKMEDİLMEZ DİYENLER İSLAM DAİRESİNE GİRMEMİŞ OLANLARDIR


    -------

    Hz. Musa a.s. ın Hz. hıdır arasında geçen hadise; Hıdır a.s. ın hiç bir insana verilmemiş özel bir ilimden dolayısıdır. Bugün ehli sofiyye Hz. Musa a.s. ı solladığını ima ettiğinden haberi yoktur. Aynı şekilde Rasulullah (s.a.v.) Allah c.c. nun kendisine bildirmesi dışında işin zahirine göre anlayıp amel etmiştir. Biz; Rasulullah (s.a.v.) in vefatından sonra vahyin kesildiğine inanan ummetiz. Hata yaptığımızda vahy ile düzeltilmiyor, Kuran ve sunnete göre uymakla ikaz ediliyoruz. Bugün bazıları ortaya çıkıp bizim gavflarımız, kutublarımız var, bunlar meleklerden ustun , işin iç yüzlerini biler, hata işlemez diye saçmalayabilmekte ise, bu tevhid akaidini anlamadığını, Peygamberliğin hala devam ettiğine inandığını gösterir.
    Ehli sunnet muteşabih meseleleri olduğu gibi alır, zahiri farklı manaya gelebilecek meseleleri ise Kuran ve rasulullahın hadisi üzere yorumlar. Eline ip alıp gece ile gündüzün belli olmasını beklemeez. Ama bunlar hep Rasulullahın onayıyyla açığa çıkar; herkes kendi kafasına göre bunun batını bu diyemez, bu alimler Allah dostu denilerek her gak guk etmelerine "seyda buyurdu" denilerek Rasulullahın yerine bilinmez!
  23. arowona

    arowona Islam-TR Üyesi



    Hmmmm....
    Demekki Tekfir ettiğimiz yada Sapık dediğimiz kişileri önce kendi eserlerinden değerlendirmemiz gerekiyormuş.Bu yazıya göre İbn Arabi veliyi peygamberden üstün tutmamıştır.
  24. soru işareti

    soru işareti Üyeliği İptal Edildi


    Sayın arkadaşım, sofileri bilmem ama ben Musa peygamberi solladığımı, insanların içini okuyabildiğimi iddia etmiyorum. Sadece insanlara işin aslını, tevilini sormadan Musa peygamber gibi hemen zahire göre hüküm verirsek yanılabiliriz demek istiyorum. Yoksa apaçık küfrettiğini söyleyen kişi için "diline inanmam, yalan söylüyor; biz bir de kalbini yarıp bakalım" demem. Ancak dilinden küfür olarak anlaşılabilecek birşey çıkanın da dilinin altındaki baklayı çıkarmasını isteriz. Musa gibi büyük bir peygamber dahi yanılabildiğine göre bizim gibi sıradan insanların yanılma ihtimali daha yüksektir. Allah, her zahirin batınının vahiyle bildirilmesi gerekmediğini, işin aslını (tevilini) öğrenebileceğimizi böyle bir örnek vererek bizlere bildirmiş oldu.
  25. Abdulmuizz Fida

    Abdulmuizz Fida أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ Yetkili Kişi Site Admin


    Fusus Ul-Hikem - Muhyiddin-i Arabi, M.E.B. Yayınları

    2
    [​IMG]

    Abdulkadir Geylani'nin İbnu'l Arabi'nin geleceğini haber vermesi (S.8-9)

    Seyyid Abulkadir Geylânî'nin "benden sonra Mağrip diyarından aziz bir zât zuhur edecektir, bu hırkayı ona teslim ediniz" diye vasiyet ettiği hırkanın Abdulkadir'in veresesi tarafından kendisine verildiğini sonra onu manevî oğlu Sadruddin Konevi'ye teslim ettiğini FasI ul-hitap adlı eserinde yazmaktadır.

    Muhyiddin Arabi'nin Hz. Muhammed (a.s)'e iftirası (S.11)

    Fusûs ul-hikem, Muhyiddin-i Arabi'nin 627 hicret yılında Şam'da bulunduğu sıralarda bir gece görmüş olduğu gerçek bir rüyan'ın ilhamıyla yazılmıştır. Şeyh o gece mâna âleminde Hazret-i Peygamber'i görüyor, elinde bir kitap tutmuş, kendisine hitap ederek, "bu, Fusûs ul-hikem kitabıdır. Bunu al ve halkın faydalanması için muhteviyatını açıkla" diyor.
    Şeyh de Yüce Peygamber'in bu manevî işaretine uyarak hemen Cenab-ı Peygamber'den aldığı emir ve ilham çerçevesi içinde, kitap muhtevasını, artıksız ve eksiksiz olarak, olduğu gibi naklediyor, daha doğrusu Hazret-i Peygamber'den aynen nakil ve tercüme ediyor.


    Fusus ul-Hikem'in bir hadis kitabı gibi telaki edilmesi yalanı (S.12)

    Fusûs ul-hikem'in doğrudan doğruya Hazret-i Peygamber tarafından Şeyh-i Ekber'e talim ve telkin edilmiş bir eser olduğuna göre, Şeyhin taraftarlan bu hususta şüphe ve tereddüde mahal olmadığını ve Şeyh'e hâşâ yalan isnatı varit olamayacağını söyliyerek mevzu ve gayesi iman ehlinin irşadına matuf olan bu eserin biı hadîs kitabı gibi telâkki edilmesi gerekli bulunduğunda ittifak etmişlerdir.

    Yaratan, yaratılan, halık, mahluk, hep o'dur. Yalanı (S.13)

    Yaratan, yaratılan, halık, mahluk, hep O'dur.O'nun dışında, O'nun varlığı haricinde hiçbir varlık tassavur edilemez. Çünkü Vücut birdir.

    Arabi , yalanlarına Hz. Muhammed'i alet ediyor.(S.19)

    627 hicret yılı Muharrem ayının son günlerinde, Şam'da (bulunduğum sıralarda) Tann Peygamberi Hazret-i Muhammed'i gerçek bir rüya âleminde gördüm. Elinde bir kitap tutuyordu. Bana buyurdular ki, bu Fusûs ul-hikem = (Hikmetlerin özü) kitabıdır. Bunu al ve halka açıkça anlat da bu hikmetlerden herkes faydalansın.

    Arabi, Allah'ı (haşa) kendine kul ediyor. Şirki (S.83)

    Allah beni över, ben de Onu. O bana kulluk eder, ben de Ona,
    Bir halde ben Onu ikrar eder ve eşyadaki çokluk ve değişiklikiği görünce inkâr ederim.
    Bizden nasıl vazgeçebilir? Ben Ona müsaade eder ve Onu zuhur alanına çıkarırım.


    "Bir vakit olur ki, kul şüphesiz rab olur." İftirası (S.95-96)

    ŞİİR
    Bir vakit olur ki Kul şüphesiz Rab olur. Başka bir vakitte de iftirasız kulluk ve derekesine iner.
    Kul kulluk derekesine inerse Hak ile genişler. Rab olursa yaşayışı daralır.
    Kul oluşundan dolayı nefsinin aynını görür, dilekleri şüphesiz Hak'tan genişler.
    Rab oluşundan dolayı da Mülk ve Melekûl âlemlerindeki bütün mahlûkların kendisinden bir şey istediklerini görür.
    Halbuki onların dileklerini yerine getirmekten zâtiyle âcizdir. Bundan dolayı bazı arifler bu yüzden ağlarlar.
    O halde sen Rabb'ın kulu ol, Onun kulunun Rabb'ı olmaya bakma; sonra bu ilgi sebebiyle ateşe ve erimeye mahkûm olursun.


    "Sen kulsun ve sen Tanrı'sın." İftirası (S.101)

    Sen kulsun ve sen Tanrı'sın; kulluğun kimin kulu olduğunu bildiğin içindir.
    Sen Tanrısın ve kulsun; çünkü sözleşmenle kendini Tanrı'ya bağladın.

    Şahsın taşıdığı her akideyi o akideden başka inancı olanlar çözebilir.

    "Küfür ve isyan ehli cehenneme girse de orada lezzet vardır." Yalanı (S.104)

    ŞİİR

    Hakk'ın yalnız va'dinde sadık olması tarafı kaldı. Ceza tehdidinde sadık olduğuna dair açık bir alâmet yoktur.
    Küfür ve isyan ehli cehenneme girseler de, orada kendileri için bir zevk ve lezzet vardır. O da onlar için bir cennettir.
    Ancak onların cennetleri Huld cennetlerinin nimetlerine benzemez. İkisi de birdir amma aralarında tecelli farkı vardır.
    - Onların cennetine tatlılığından dolayı azab denir. Bu azab sözü onda gizli olan lezzet için bir kabuk gibidir. Kabuk ise özü koruyan bir şeydir.


    "Tek varlıktan başka varlık yoktur. Nur ve zulmet aynıdır." Yalanı (S.152)

    ---- Var olan kimdir? Varlık nedir? Varlıkta bir belirme vardır. O beliren var olan zâtın kendisidir.
    Onu umumîleştiren, hususleştirmiş oldu. Onu hususî gören de umumîleştirmiş oldu.
    Tek varlıktan başka varlık yoktur. Şu halde Nur ile Zulmet aynıdır.
    Bu hakikatten gafil olan kimse, nefsinde perdeler bulur.


    "Biz Allah'ın insan kılığına giren belirtileriyiz." Yalanı (S.190)

    ŞİİR
    Eğer o olmasaydı veya biz olmasaydık, olan şeyler olmazdı.
    Şu halde biz hakikatte kullarız. Allah da muhakkak bizim mevlâmızdır.
    Sen veya ben insan dediğimiz vakit, biz onun aynı, yani insan kılığına giren belirtisi oluruz.
    Şu halde sen insan sıfatı ile perdelenme, sana bir delil de gösterdi.
    İster Hak ol, ister halk ol, Allah ile Rahman olursun.


    "Allah Firavunu pak ve temiz öldürdü." Yalanı (S.300-301)
    Nasıl ki Firavun suda boğulurken Allah'ın kendisine verdiği iman sayesinde Musa onun için de göz nuru oldu. Şu halde Allah, (bu yüzden) Firavun'un pak ve temiz öldürdü. Çirkin ve fena amellerinden onda bir şey kalmadı. Çünkü Allah onun ruhunu yeni bir günah işlemeden önce ve imana geldiği anda kabz etti. Halbuki İslâm (Yani Hakk'ı teslim ve tasdik) evvelce geçmiş olan günahları ortadan kaldırır. Allah, bu İlim ve mazhariyeti dilediği kimse için âyet ve alâmet kıldı. Tâ ki hiç kimse İlâhî rahmetten umutsuzluğa düşmesin. Çünkü kâfirlerden başka hiç kimse Tanrı rahmetinden umut kesmez.
    Şu halde Firavun eğer umutsuzlardan olsaydı imana yanaşmazdı. Demek ki, Firavun'un eşi Asiye'nin kendi hakkında "o, benim ve senin için göz nuru olsun, onu öldürmeyin, ola ki yakında bize faydası dokunur" dediği gerçekleşti ve iş böyle oldu. Gerçi her ne kadar Musa'nın Firavun mülkünü ve adamlarım öldürmeye muktedir bir Nebi olduğuna (kan ve kocadan) ikisinin ve şuuru yoktu. Fakat Allah, Musa ile her ikisine de menfaat verdi.


    Fusus ul-Hikem - Muhyiddin-i Arabi, M.E.B. Yayınları, İst-1992

    ****************

    Muhyiddin İbnu'l Arabi'de Tasavvuf Felsefesi - Ebu'l Ala El Afifi, Kırkambar Yayınları

    3

    [​IMG] [​IMG] [​IMG]

    Muhyiddin-i Arabi Allah'a iftirası “o bana tapınır , ben de ona” (S.37)

    İbnu'l-Arabiye göre, Bir ve Çok arasında tam bir karşıtlık ve iki taraflı bir bağımlılık vardır. İki mantıki karşıt gibi, hiçbiri diğeri olmaksızın anlam taşımaz. Felsefesindeki biraz şiir unsurunu hesaba katarsak, bu karşıtlık onun şu harikulade mısralarında bir süffnin yapabileceği ölçüde açıklanmıştır:
    "O beni över, ben de O'nu,
    O bana tapınır, ben de O'na
    Bir durumda O'nu itiraf eder,
    A'yânda (dış âlemde) ise, inkar ederim.
    Ben O'nu değil, O beni bilir,
    Ben bilir ve temaşa ederim O'nu
    Ona yardım edip el uzattığım halde,
    Nasıl olur da O, bağımsız olabilir?
    Ben O'nu bilirken yaratırım.
    Hadis bize bunu böyle haber veriyor
    Ve bende O'nun gayesi gerçekleşiyor.


    Arabi'nin Allah'a iftirası , “ Vahdet-i Vücud (Vücut Birliği ) savunun tevhidci olur” yalanı (S.44)

    (Sırf) tenzihten bahsedersen, Allah'ı sınırlamış olursun,
    (Sırf) teşbihten bahsedersen, O'nu belirlemiş olursun. Fakat her ikisini birden ileri sürersen, doğru yolu izlemiş olursun, Ve sen irfanda bir mürşid ve bir şeyh olursun, iki ilkenin varlığını ileri süren çoktanrıcı (müşrik), Ve Birliği (vahdet) savunan tevhid olur. (Allah ile âlemi) yan yana getirirsen, teşbihten sakın. Vahdeti ileri sürersen tenzihten sakın. Sen O değilsin, hayır, daha doğrusu sen O'sun, ve sen O'nu Şeylerin a'yânında (hakikatinde) mutlak ve sınırlı görürsün.


    Muhyiddin'in alemde tezahür eden her şeyi kendisinde özetleyen yetkin insan uydurması (S.90-91)

    Ölmüş bir peygamberin veya velinin ruhuyla buluşma yalanı (S.133-134)

    "Yaratma" terimini İbnu'l-Arabininki gibi vahdet-i vucudcu bir doktrinde Allah'a iliştirmek yanıltıcıdır; fakat onu, ibnu'l-Arabinin yaptığı gibi, ariflere iliştirmek daha da yanıltıcı olur. Arifler, diyor ibnu'l-Arabi, sırlı bir kudretle yaratır. ibnu'l-Arabf bu kudrete, değişmeler hasıl edebilen ve dış dünyada teksif edildiği her yerde şeyleri yaratabilen himmet (irade kudreti) adını veriyor; bu görüş modern spiritualızmde ruhların maddileştirilmesine pek benzeyen bir görüştür. Risâlet el-Kuds adlı eserinde ibnu'l-Arabi, her istediğinde, şeyhi Yûsuf el-Kûmi nin ruhunu çağırdığı birçok vesileleri ve şeyhin kendisini ibnu'l-Arabfye nasıl takdim edip, sorularını cevaplandırdığını hatırlar. İbnu'l-Arabinin şahsf müridi olan ünlü Sadruddinf el-Konevi de diyor ki: "Şeyhimiz İbnu'l-Arabinin ya ruhun bu dünyaya inmesini sağlamak ve onu istenen şahsın duyulur suretine benzeyen bir surette (sûre misâliyye) tecessüm etmiş görmek suretiyle, veya ruhun, rüyalarında görünmesini sağlayarak, yahut da bedeninden soyunup ruhla buluşarak herhangi bir ölü peygamber ya da velinin ruhuyla buluşma kudreti vardı". Bu, sadece İbnu'l-Arabi'ye has bir şey değildir. Diğer sûfiler de kendileri hakkında aynı şeyleri söylemişlerdir.

    Muhyiddini Arabi'nin uydurduğu evrensel tasavvuf dini (S.145-146)

    İbnu'l-Arabi'nin vahdet-i vucud görüşü ile ilgili kesimde ulaşılan netice şu idi:
    Eğer İbnu'l-Arabi'ninki gibi metafizik bir sistem herhangi bir din şeklinin doğmasına sebep olacaksa, bu dinin mantıki olarak muhakkak evrensel bir tabiatı olmalıdır, yani theistik olmayıp tasavvufi bir din olmalıdır.
    Bu sisteme göre, bütün tarikatlar (yollar) Allah'a ileten bir "doğru Yol" (Tarik el-emem)'a iletmektedir. En kaba puta tapıcılık şeklinden en soyut din felsefesine kadar, ibnu'l-Arab'inin ifadesiyle, doğru olarak (yani vucûd görüşüne göre) yorumlandıklarında, Allah hakkında inanç- lar oldukları görülen dinlerle karşılaşmaktayız. Tektanrıcılık ile Çoktan rıcılık ve bu arada sonsuz sayıda öteki inançlar, onun nazariyesi ışığında yorumlandıkları takdirde, evrensel dinden başka bir şey değildir. Ona göre, Tektanrıcılıkla Çoktanrıcılık arasındaki fark, Bir'le Çok arasındaki mantıki farka karşılıktır. Çoktanrıcılık, çoktanrıya inananların, Bütünün mutlak Birliğini idrak edememelerinden doğmuştur ki, bu idrak edemeyiş dolayısıyla bunlar nihayette bölünemez olan Varlık'ı bölünebilir sayarlar. "Gerçekte" diyor ibnu'l-Arabi, "Allah'ın şeriki yoktur"; çünkü O, şerik denilenler de dahil, her şeyin ayn'ıdır. ibadet edilen her şey O'nun bir sureti ve manzarasıdır'; fiilen O'ndan başka ibadet edilen hiçbir şey yoktur: "O (Allah) ve senin Rabb'in, Kendisinden başkasına ibadet etmemeni bildirdi" demiyor mu? Bu, İbnu'l-Arabi nin "senin Rabb'in Kendisinden başka hiçbir şeye fiilen ibadet edilmediğini söylemişti" şeklinde yorumladığı bir ayettir 409 . Böylece ibnu'l-Arabi çoktanrıcılığı, suretlere ve putlara tapanların sadece sahne (mecali) ve manzaralar (vucûd) veya bu H akikatin tezahürleri olarak gördükleri ilahlarının "suretleri ardında bir hakikat olduğunu" tamamıyla idrak etmeleri şartıyla, reddetmemektedir.
    Suretler ve putlar özlerinde, diğer bütün tezahürler gibi bomboş şeylerdir.
    İbnu'l-Arabi şöyle soruyor:
    Puta tapanlar "biz onlara belki bizi Allah'a yaklaştırırlar diye ibadet ediyoruz" dediklerinde, ilahlarının noksanlık ve acizliğinden haberdar değiller miydi? "Bütün putların en büyüğü Allah'tır; sadece onun birliğinden (el-mecmû') bütün aciz yaratıklara "yardım" gelir ve bütün yaratıklar (suretler olarak) çaresizdir


    İbni Arabi'nin Cennet ve Cehennem arasında bir fark olmadığı batıl inancı (S.182-184)

    İbnu'l-Arabi'nin görüşüne esin kaynağı olduğu söylenebilecek sûfiler arasında Hallâc'ın en büyük etkiyi yaptığı anlaşılmaktadır. Öyle görünüyor ki, İbnu'l-Arabİ, Hallâc'ın tasavvuİ" sözlerine yakından aşina idi. Hatta "es-Sirâc el-Vahhâc fi" Şerh Kelâm el-Hallâc adıyla Hallâc'ın sözlerine bir şerh yazdığı sanılmaktadır. Ayrıca İbnu'l-Arabi, Futûhât'ının birçok yerlerinde Hallâc'a atıflarda bulunmakta, birkaç hususta onu nakletmekte, ya bu hususları destekleyip, onlara kendi vahdet-i vucûdcu görüşlerini yerleştirmekte ya da reddetmektedir.
    İbnu'l-Arabinin sistemini genel olarak incelerken, Hallac ve onun başlıca görüşleri, İbnu'l-Arabinin görüşleriyle hangi noktalarda birleşip, hangi noktalarda onlardan ayrıldıkları ve İbnu'l-Arabinin sistemindeki en hayati noktalardan bazılarının Hallâc'ın fikirlerinden nasıl esinlendiği hakkında daha önce bazı açıklamalarda bulunmuştuk. Burada ise bu huuslar daha başka birkaçıyla birlikte özet şeklinde tekrar edilecektir.
    • Bir ve Çok meselesi. Bu, Hallâc'ın Lâhût ve Nâsût veya Tül ve Arz görüşünün tadil edilmiş bir şeklidir. (Bak. Bir ve Çok hakkındaki böl.).
    • Kelam görüşü ve Muhammed'in ezelde varlığı meselesi. Hallâc'ın Huva Huva'sı ile ibnu'l-Arabf nin Yetkin insanı (bak. Kelam Böl.)
    • "Muhammed'in Nuru"nun doğrudan doğruya bir tecellisi olan batini bilginin mahiyeti (bak. Kelam Böl.).
    • Bizatihi Allah'a ait olan Birlik ile O'na atfedilen Birlik arasındaki fark (bak. Tenzih ve Teşbih Böl.).
    • Hakkın perdesi olan Halk Âlemi (bak. Hüviyet ve Sıfatlar Böl. ) .
    • İlâh Aşk nazariyesi (bak. Estetik hakkındaki böl.).
    • Meşia ile irade arasındaki fark ve şeriatla ilâhf buyruk arasındaki münasebet (bak. Ahlak Böl.).
    • Allah'ın bilinemezliği.
    • Kur'an'ın tevili. Kar., mesela; İbnu'l-Arabininkiyle hemen hemen aynı olan şu ayetlerin Hallac tarafından tevili:


    • Kur'an, II, 51: "Yaratan Allah'a tövbe edin ve nefislerinizi öldürün". Hallâc'a göre, "nefsinizi öldürün", ondan ve Allah'tan başka her şeyden kurtulun ki, yok yokluğuna dönsün ve yalnızca Hak baki kalsın
    demektir. Biraz daha vahdet-i vucudcu bir rengi olması bir yana bırakılsa, İbnu'l-Arabinin tevili de aynıdır.
    • Kur'an, II, 256: "Diri, kendi kendine duran O'ndan başka ilah yoktur." Hallâc'ın bu ayeti tefsiri İbnu'l-Arabinin Kayyûm (Kendi başına duran) ismini teviliyle hayret verici bir benzerlik göstermektedir.
    • Kur'an, XXXIII, 72: "Muhakkak ki biz göklere ve yere sorumluluk önerdik", vb. Hallâc'a göre, "sorumluluk, insanın ilâhi cihetidir" .


    Arabi'nin Vahdet-i Vücut ve Hulul nazariyesi (S.165-166)

    İbnu'l-Arabi, kendi tasavvuff aşk nazariyesini, Hallaç gibi, hulul veya mecz ile izah etmeyi reddeder. Hulûlcuların dediklerine katılırsa da, onların nazariyelerine iliştirdikleri yorumlamalarda onlardan ayrılır. Genellikle Hallâc'a atfedilen kesinlikle bir hulul ya da mezc nazariyesini işaret eden birçok mısralar naklederse de, bunları kendi vahdet-i vucud doktrinine göre izaha çalışır. Hallâc'ın hulul nazariyesi şu meşhur mısralarda açıkça terennüm edilmiştir:
    "Ben beni sevenim, beni seven de benim.
    Bir tek bedende bulunan iki ruhuz biz.
    Beni gördüğünde O'nu, O'nu gördüğünde de her 'ikimizi görürsün?"


    Hallac'ın İbnu'l Arabi'ye etkisi ikisinin batıl inançları (S.182-184)

    İbnu'l Arabi'nin Kur'an'ı ve hadisleri Vahdet-i Vücud'a göre yorumlama Sapıklığı (S.185-188)

    Muhyiddin İbnü'l Arabi'de Tasavvuf Felsefesi - Ebu'l Ala El Afifi, Kırkambar Yayınları, 2.Baskı, İst-1999

    ********************

    Yahudi Markalı; bak bakalım Türkliyede hemen hemen Tüm yayınevlerinde bulunup satılan, Sofilerin ellerindne düşürmediği , benimseyip sevdiği Şeyhi Ekber(!) İbnul Arabi zırvaları!

    Muhyiddid İbn Arabi - El-Futahat-Mekkiyye, Prof.Dr.Nihat Keklik, Kültür Bakanlığı Yayınları
    4
    [​IMG]

    Muhyiddin Arabi kendini kutsallaştırmak için yalan söylüyor.(s:47)

    «... Bizim keşf olarak müşahede ettiğimiz....; zevk olarak (tadarak, tecrübe ederek) müşahede ettiğimiz... şeyler, iki mertebedir:... varlık'ın geri kalanını keşf ve tarif olarak (müşahede ettik), zevk olarak değil .. Ben bu makama, (hicrî) 580 yılında bu tarikata (tasavvufa) girdiğimde, kolay
    (=kısa) bir müddet içinde nail oldum...»
    «... Bu, (hicrî) 593 senesinde, Fas şehrinde ikindi namazında nail olduğum bir makamdır. Ben o sırada Ayn'ül-Cebel tarafında(ki) bir mescidde, cemaatla namaz kılıyordum....»
    «... Bu, (hicrî) 593 senesinde Fas şehrinde Hakk'ın bana verdiği bir makamdır. Bundan önce onda, benim zevk'im (tecrübem) yoktu...»


    «... Bu garip bir «fena» dır. Allah beni, Fas şehrinde buna muttali eyledi...
    Şu kadar ki, bu müşahede için bizde (daha önce) bir hüküm (bilgi) yok idi...»


    Arş'a çıktığını ve orada bir gölge hazine güzel bir kuş gördüğü yalanı (s:48-49)

    İbn'ul-Arabî'nin eriştiği müşahede'lerden başka bir tanesi de, hicrî 597 (m. 1200-1201) senesinde Merrakeş'de bulunurken vâki olan «tuhaf bir keşf hâdisesi» dir. Bizzat kendisi anlatır ki:

    «... Bu arş için Allah, nûrânî kaimeler (kavâ'im nûrâniye) yaratmıştır.
    Bunların kaç tane olduğunu bilmiyorum, lâkin onlar bana müşahede ettirildi. Onların nuru, şimşek nuruna (ışığına) benzemektedir. Bununla beraber onda mikdarı ölçülemeyen bir gölge görmüştüm ve bu gölge, bu

    arş'ın içbükeyinin gölgesiydi. ... Kendisinden la havle velâ kuvvete ilâ billâh'il-alıyy'il-azim lafzının çıktığı arş'ın altındaki hazîne'yi gördüm.
    (Bir de baktım ki) bu hazîne, Hz. Âdem imiş. Bunun altında, tanıdığım (bildiğimi) birçok hazîneler (daha) gördüm. Bunun köşe bucağında uçuşan (birçok) güzel kuşlar gördüm.(!) Orda, kuşların en güzelinden (daha güzel) bir kuş gördüm. O beni selâmladı: Sohbetimi, şark vilâyetlerine almamı ulaştırdı. (Yani şarka doğru seyâhata çıkmamı tenbîh etti.)
    Bütün bunlar bana keşf edilince ben, Merrakes şehrindeydim. Dedim ki:
    Kimdir o? (Doğu'da kiminle sohbet edeceğim?)
    Fas'daki Muhammed el-Hassâr denildi. Çünkü o, şark vilâyetlerine seyahati, Allah'tan istemiştir. Sen de onu beraberinde al.
    Bas üstüne dedim .........
    Fas şehrine gittiğim zaman onu arattım. Bana geldi. Kendisine: Bir hacet (ihtiyaç) konusunda Allahtan birşey istedin mi? deyince:
    Evet, beni şark şehirlerine taşımasını (seyahat ettirmesini) Allahtan istedim. Bana, denildi ki, filanca kimse seni (oralara) taşıyacak (götürecek)tir. İşte ben de seni bu zamandan (beri) bekliyorum. dedi. Bende 597 senesinde onunla sohbete (arkadaşlığa) başladım. Ve kendisini Mısır diyarına ulaştırdım: Orada rahmetli oldu...»


    Muhyiddin Arabi'nin keşf hakkındaki yalanları. (s:49-50)

    «... İnsanların kutb'larına gelince : Ben onları bir berzah mertebesinde, en mukaddes bir meşhed'te Kurtuba şehrinde bulunduğum (sıra)da gördüm...»

    Tenkid:
    Futuhat'ın başka yerlerinde de buna dair numuneler daha görmekteyiz. Meselâ :
    «... Biz ancak bu kitabımızda (Futuhat'da) ve bütün kitaplarımızda keşf in verdiğini ve Hakk'ın imlâ ettiğini îrâd ederiz. İşte safîlerin yolu budur...»
    «... Bil ki, bizim indimizdeki emr'ler (meseleler) keşf kapısından (gelir)...»
    «... Biz, (keşfe ait) bu makamı tattık...»
    «... Ben bu menzil'e girdiğimde, burada şuası olmayan (yani göz kamaştırmayan) bir nur (ışık) içinde, benim için bir tecellî vâki oldu. Böylece hem onu gördüm, hem de kendi rûh'umu onunla (o tecellî ile) gördüm. »


    İ. Arabi hurilerle evlendirildiğini iddia ediyor. (s:50)

    «... Allah beni bu sebeble, hûr-i oyn'lar ile (cennet hûrileriyle) izdivaç ettirdi...»

    İbn Arabî'nin uyanık halde iken gaybden gelen sesleri duyduğu yalanı. (s:55)

    Yukardaki satırlarda işaret ettiğimiz gibi, İbn'ül-Arabî bazen kulağıyla sesler işitiyordu. Nitekim bu hususta anlatır ki:
    «... Bu mesele (konusun)da, bu (558 nci) babı yazarken, evin bir köşesinden, şahsen kendisini göremediğim fakat sesini işittiğim ve bu sözlerle kime hitâb ettiğini bilmediğim bir şâir'in şu (şiiri) inşâd ettiğini (söylediğini) duydum: ........ »


    Tenkid :
    Şu halde İbn'ul- Arabî, Futûhat'ın bu sayfalarını yazarken, uykuda veya rüya âleminde değil fakat tam manâsıyla uyanıklıkta ve şuur hâlinde iken, evinin bir köşesinden, görmediği bir şahsın sesini işitiyor, hattâ onun okuduğu bir şiiri [Fut. 4/360 (3-5)] kendi eserine alıyordu.
    Pek tabiîdir ki, bu şiir yine de kendisine ait olmak gerekir, çünkü bu neviden şiirler yazdığını esasen bildiğimiz İbn'ul-Arabî hemen her vesileyle bu çeşit şiirlerin adetâ yazılış sebebini ortaya koymuş olmaktadır.

    Hulâsa, demek oluyor ki, bu fasılda bahis konusu edilen motifler, daha sonra anlatacağımız motiflerden oldukça farklıdır. Çünkü onlarda daha ziyâde rüyada Cenâb-ı Hakk veya Hz. Peygamberi, yahut bâzı ruhlarla bağlantı kurduğunu vs. anlatıp, belli bir kaynağa dayanmaktadır. Burada ise, bir nevî şuur hâlinde (ve bazen de yarı şuur hâlindeki vâkıa'larda) şâhid olduğu ( = müşahede ettiği) vision ve hallucination'lar ortaya konmaktadır.


    İbn Arabî'nin gökten inen adam gördüğü yalanı. (s:56)

    İmdi bu çeşit meşhed'lere başka bir misâl daha verecek olursak, onun Konya'da ve daha önce Fas'da şâhid olduğu «gökten inen adam» sözleriyle vasıflandırılan kimseyle konuşmasını zikretmemiz gerekir. İbn-i Sakıt 'il-Arş (Yani Arş'tan aşağı düşenin Oğlu) diye tarif edilen bu zat için, Futûhât'ta, nail olduğu bir meşhed'i anlatırken aynen şöyle diyordu :
    «... Konya'da, halkın toplu bulunduğu yerlerden birinde kutsal bir şahıs gördüm. O'na Sakît el-Refref ibn Sâkıt'ül-Arş denilmektedir. Fas'da, düşen kimselerin yandığı ocakta bir şahıs gördüm. Ve onun sohbeti bize faydalı oldu....»


    Tenkid:
    Fas'da gördüğünü söylediği ve ismini zikretmediği şahıs hakkında bir mülâhazada bulunmağa imkân yok fakat Konya'da görüştüğünü bildirdiği Sâkıt'ür-Refref ise, galiba hayalî bir şahsiyet değildir. Çünkü Futûhât'ın başka bir yerinde yine bu şahıs için diyor ki:


    «... Allah onlardan razı olsun : (Ebdâl)den biri de, tek bir adam olup, makamı (itibarı) ile Sakıtür-Refref ibn-i Sakıt'il-Arş adını alır. Ben onunla Konya'da, karşılaştım. Onun Kur'ândaki âyeti, Ve'n-Necmi izâ hevâ (LII/l)'dır. Sânı yüce, hâli büyüktür. Görünüşü, onu görenlerin hâli üzerinde tesirlidir ..... Onun sıfatı benim garibime gitti. Marifetlerde, onun husûsî bir lisânı vardır. Çok haya sahibidir....»

    İbn Arabi'ye indirilen kitap yalanı.(s:57-58)

    Bu rada kendisine altı ve üstü yazılı bir kâğıt sunulmuş ve İbn'ul-Arabî bu kâğıdı çeşitli kılıklarda (biçimlerde) görmüş ve bütün müşahede ettiklerini bize şöylece aktarmıştır :

    «... Üstünlük rekabetini veren bu tevhîd için, bu (197nci) bâb'ı yazarken, acâib bir vakıa gördüm. Bana bir yazılmış kâğıd verildi ki, göz kararıyla yirmi dirsek (yani 13.5 metre) den fazlaydı. Uzunluğuna gelince: tahkik edemiyorum (gerçek olarak bilemiyorum). Kenarda tasvir edilmiş şekildeydi ve bir tek cild idi. Bir cild ki, bakarsın, okurken onu beyaz görürsün; okumaksızın bakarsan, onu yeşil görürsün. Onu okuduğun zaman bir cild (kitap) olarak görürsün; okumadığın zaman : bilemem, ipek veya keten bir top kumaş ola rak görürsün.

    İbn Arabi'nin gayb alemi ile irtibat kurması saçmalığı. (s:59-60)

    İbn'ul-Arabî bu sefer, rüyasında renkli bir kâğıt görüyor. Allah tarafından gönderilen ve altında (her iki yüzünde), herkes tarafından okunamayacak şekilde yazılmış olan bu renkli kâğıt'ta bir takım şiir'ler ve mensur ifâdeler varmış. İbn'ul-Arabî bunları, ay ışığın da okumuş ve hatırında kalan şiir'leri Futûhât'a kayd etmiştir. Şöyle diyor :

    «... (Meselenin) bu yönünü yazdığımın gecesinde, rüyâ'da, Hakk (Teâlâ) dan gelen renkli bir varaka (=kâğıt yaprak) bana gösterildi. Altı ve üstü, herkes için zahir olmayan gizli bir yazı ile yazılmıştı. Onu ay ışığında okudum. Üzerinde şiir ve nesir vardı. Okumasını tamamla(ya)madan önce, uyandım. Bundan daha acâibini ve daha gâmizini (= gizlisini) görmemiştim. Neredeyse, anlaşılmaz gibiydi. Şiirler'den aklımda tuttuğumu zikredeceğim :
    Bunlar, benden başka birinin hakkındaydı. Uykumda bana böyle seslendi. Hakkında (söz edilen) şahıs bana zikredildi ve onu tanıdım. Bende sanki Mekke ile Medine arasında, Hicaz'ın su kaynağı (bulunan) bir çölündeydim...» Nesir (ya zılar)a gelince : uyandığım zaman onu unutmuştum....»


    Tenkid:
    İşte böylece anlaşılıyor ki İbn'ul-Arabî gâib denilen görünmez âlem ile temas kurduğunu iddia ediyordu. Nitekim böyle bir varlık sahasından kendisine sesler geliyor ve o bunları işitiyor, sonra da kitaplarına geçiriyordu. Futûhat'da secîli bir üslûpla bize aktardığı aşağıdaki sözler cidden garip ve düşündürücüdür Diyor ki:
    '" ... işte o zaman bana hitâb edildi Benim lisanımla bana hitâb edildi....»


    Canlı bir varlık gibi Ka'be ile konuşması ve mektuplaşması yalanı (s:60-61)

    «... İşte bu beyitler benden sâdır olunca, ... gâib'ten (görünmez âlem den) bir ses duydum. ... Bana denildi ki: Kabe'nin sırrına bak .......... »

    Tenkid:
    Demek oluyor ki Kabe, Beytullâh (yâni Allanın Evi) ismini alması dolayısıyla, adetâ hayatiyet sahibi (canlı) bir varlıkmış gibi İbn'ul-Arabî'ye hitâb ediyor onunla konuşuyordu . İşte bu konuda şimdi nakledeceğimiz şu tipik ifâdeye biraz dikkat etmemiz lâzımdır :


    «... Kendi başına akl'ın ulaşamıdığı ve idrâk'in elinden gelmediği böyle bir ilim (?) bana verilince, (Kabe) bana dedi ki:
    Sen bana çok nâdir bir sırr işittirdin ve tuhaf bir mânâyı açtm. Bunu senden önce hiç bir velîden işitmemiştim. Bu hakikatlara senin gibi sahip hiç bir kimseyi görmemiştim....»


    Tenkid:
    Kabe dolaylarında duyduğu heyecanlar sebebiyle onun bize naklettiği sözler, bundan ibaret değildir. Nitekim yine Futûhat'da bildirdiğine göre, kendisiyle Kabe arasında «mektuplaşmalar ve haberleşmeler» olmuş ve İbn'ul-Arabî, gece yarısında Kabe'yi tavaf ederken, öyle garip şeylerle karşılaşmıştır ki, onun anlattığı hususları, ayni gece rüyasında gören hiç tanımadığı bir şahıs gelerek kendisine tekrar etmiştir : Bu suretle anlattıklarının şüpheden azade olduğunu belirtmek isteyen İbn'ul-Arabî diyor ki:


    «... Birgün Kabe'ye baktım: Kendisini tavaf etmemi istiyordu. Zemzem ise, bize kavuşmayı rağbet (arzu) ederek kendi su'yundan bol bol içmemi diliyordu : (Hem de) kulakla işitilen bir konuşma dileği ile (!). Onların her ikisinin mekânet (mertebe) lerinin örtülenmesinden korktuk da, ... her ikisine hitaben beyitler (=şiir) söyledik... (Burada oniki beyitlik ve kendisine ait bir şiir var)... Kabe ile benim aramda, ona komşuluğum zamanında mektuplaşmalar (mükâtebât) ve haberleşmeler (teressülât) ve daimî serzenişler (muâtaba'lar) vardı. Kabe ile kendi aramdaki konuşmalardan bâzılarını, Tâc'ür- Resâil ve Minhâc'ül-Vesâil (XXVIII 78 ) adını verdiğimiz, yedi veya sekiz risale (mektup) ihtiva eden bir kitapçığımızda zikretmiştim....
    Soğuk ve mehtaplı bir gecede sağnak yağmur olmuştu da, onunla abdest almıştım ve şiddetli bir rahatsızlık (inziâc) ile tavafa çıktım. Allah daha iyisini bilir ya, tavafta zannıma göre, (benden gayri) tek bir şahıstan başkası yoktu. Sonra Hacer(-i Esved) i öptüm ve tavafa başladım. ... Tavafı(mı), Rükn'üş-Şâmî'ye ulaştırdığımda, ... (Kabe) beni, kulağımla işittiğim bir söz (konuşma) ile tehdîd ediyor (beni azarlıyor)du. Sonra şiddetli bir sancı duydum (Sonra) Allaha yemin ederim ki (Kabe), kaideleri (temelleri) ile birlikte arz'dan yükseldi. (!) Derhal, irticalen beyitler (=şiir) söyledim. ... (Kabe) tavaf etmemi tekrar işaret etti. ... Sonra Hacer (-i Esved)'de kapı gibi (birşey) açıldı da, uzunlamasına onun içine baktım.


    Kabe'yi tavaf ederken bedenine bürünmüş bir ruh ile görüşmesi yalanı. (s:71)

    Hicrî 599 (=m. 1202-1203) senesinde Kabe'yi tavaf ederken, «tecessüd etmiş bir ruh» yâni bedene bürünüp tekrar görünen bir insan gibi şâhid olduğu bu garip hâdisenin anlatılmasını bizzat İbn'ul-Arabî'ye bırakalım. Diyor ki:

    «... Harun'ür-Reşîd'in oğlu el-Sebtî, bunlardan biridir. Hicrî 599 senesinde Cuma günü namazdan sonra, tavaf (sırasın)da o, Kabe'yi tavaf ederken, kendisiyle karşılaştım. Biz de tavaf ederken, ona (sual) sordum ve bana cevap verdi. Onun ruhu tavaf (sırasın)da, hissî (=maddî) olarak bir bedene bürünmüştü : Tıbkı Cebrail'in bir bedevî (yani Arap köylüsü) şeklinde (**) bedene bürünmesi gibi...»

    İbn'ul Arabi'nin Hızır ile karşılaştığı ve konuştuğu iddiası. (s:79)

    Futûhât'da tesbît edebileceğimiz sekizinci motif, İbn'ul-Arabî'nin Hızır ile bizzat karşılaştığını ve hattâ bilmeksizin onunla konuştuğunu iddia etmesidir.
    İşte bu karşılaşmalardan birincisi İspanya'da (=Endülüs'te), ikincisi de Tunus'da olmuştur.
    Rivayet edildiğine göre Hızır, eski peygamberlerden Hz. Nuh'un soyundan olup, Belyâ ibn-i Malkân isimli bir şahıs idi. Kendi devrinde orduda vazifeli bir kimseyken, ordunun kumandanı tarafından -askere su aramak üzere- gönderilmişti. Bu yolculukta âb-ı hayât denilen hayat kaynağına (pınarına) tesadüf etmiş sonra bu su'dan içerek ölümsüzlüğe kavuşmuştur
    . (Tafsilât için bk. A. J. Wensinck, Hızır maddesi, İsl. Ans. c. 5, s. 457-462).
    Biraz yukarda ifâde ettiğimiz gibi İbn'ul-Arabî'nin Hızır ile ilk karşılaşması İşbiliyye'de (İspanya'daki Sevilla şehrine) olmuştur. İşte bu karşılaşmada İbn'ul-Arabî , hocalarına itaat emrini ondan almıştır ki, mesele (bu metinde) ismini vermediği fakat bundan sonraki anlatışında ismen zikrettiği hocası şeyh Ureynî (MİA, 69, 70, 72, 77) ile münâkaşa etmesinden doğmaktaydı.


    İbn'ul Arabi'nin peygamberden talimat aldığı yalanı. (s:85)

    Futûhât'da dikkatimizi çeken dokuzuncu motif, İbn'ul-Arabî'nin, Hz. Peygamberi rüyada görüp birçok müşkillerinin açıklanmasını ondan sorup öğrenmesi, onunla devamlı şekilde bir manevî bağlantı kurması ve çeşitli hususlarda ondan emir aldığını iddia etmesidir. Bundan başka (aşağıda göreceğiz), Pey gamberimiz rüya âleminde bâzı islâm büyüklerini ve diğer kimseleri İbn'ul-Arabî'ye gönderip, onlar vasıtasıyla da emirlerini ulaştırıyordu, İbn'ul-Arabî ayrıca «metafizik» konulara ait delilleri yine Hz. Peygamber'den aldığını söylüyordu. Yahut da, bir konuda yanlış zanna kapıldıysa, Hz. Peygamber tekrar rüya âleminde görünüp, (-bazen azarlayan bir eda ile-) ona doğru yolu gösteriyordu.

    İbn Arabî'nin yazılarının Allah'tan gönderildiği yalanı.(s:93)

    Futûhât'da dikkatimizi çeken onuncu motif, İbn'ul-Arabî'nin eser yazmak için dâima Allah'dan bilgi ve hattâ izin beklediğini söylemesidir. Futûhât'da şöyle diyordu:
    «... Eserlerimi yazmak hususunda, bana gerçekten izin verilmiştir...»
    Yine Fütuhat adlı muazzam eseri için :
    «... Allah Teâlâ'ya yemin ederim ki, buradaki her harfi bile ilâhî bir imlâ ve rabbani bir ilkâ (=ulaştırma) ile yazdım...»
    demektedir. İşte bu gibi sözlerle, normal boyda 7000 sayfa tutan Futûhat'ın her harfini dahî kendisine Allah'ın dikte ettiğini iddia ediyordu.


    Kendisine ayet gelmesi yalanı. (s:99)

    Futûhat'da çok nâdir olarak gözümüze çarpan onblrinci motif, îbn'ül-arabî nin kendisine âyet (!) geldiğini iddia etmesidir. Nitekim henüz yirmi altı yaşlarında, Endülüs'ün İşbiliyye (=Sevilla) şehrinde bulunurken, adı geçen şehrin kabristanında kendisine böyle bir hal olmuş, âyet adını verdiği bir söz işitmiştir. İşte bunun tesiri altında üç yıl süreyle adetâ konuşma kabiliyetini kaybetmiş, o zaman işittiği (fakat ne olduğunu söylemediği) sözleri, üç sene müddetle dâima tekrar etmiştir. Bizzat kendisi şöyle diyordu :
    .
    «... İşte bu 586 yılında İşbiliyye kabristanında bir Cuma günü namazdan sonra bize gelen âyet'dir. . Bu sırada sarhoş (gibi) kaldım : Üç yıl müddetle, namazda veya uyanıkken yahut uykuda, ancak bunu okuyabili yordum...»


    İbn'ul Arabi'nin ve Evliyaullah'ın miracı iftirası.(s:106-110)

    «... Evliyâ'ya gelince : İşte onların da rûhânî-berzahî miradan vardır ki orada, tecessüd eden manaları, mahsûs (hissî=maddî) suretler halinde müşahede ederler. ...

    Şimdi de Allahın hassaten bana gösterdiği; safîlerin mîrâcı'ndan bahs edelim :

    Onların miraçları, (birbirinden) farklıdır. Zira bunlar, hissî (maddî=cismânî) mirâc'ın zıddına (olarak) tecessüd eden mânâlar'dır. Şu halde evliyanın miraçları, ruhların miracı ve kalblerin rüyeti (görmesi) ve berzah (= geçit) âlemine ait suretler ve tecessüd etmiş mânâlar'dır. (Şahsen) bundan müşahede ettiğimi, el-İsra ve Tertîb'ür- Râhile isimli kitabımızda zikrettik...»
    «... İşte kendi isimlerindeki âyetlerden (bâzılarını) göstermek üzere Allah beni de isrâ (göklere seyahat) ettirince, ...beni (önce) mekân'ımdan izâle etti ve imkân Burâkı üzerinde yükseltti, ve ... böylece arzın semâsına (birinci gök tabakasına) nüfuz ettim. Kendimde neş'etimden (doğuşumdan) birşey kalmadı ... ve babam (Hz. Adem)e selâm verdim. ... Babam Hz. Adem (daha önceleri) hiç haberdar olmadığım bu ilmi, bana ifâde etti. ... Zira bu, garip hakîkî ve dakîk (ince) bir ilimdir ki onun farkında (çok kimseler) olmazlar. Aksine insanlar, bu ilimde körlük içindedir...»
    «... Sonra ikinci semâda Hz. İsa'ya indim. Onun yanında halazadesi Yah yâ aleyhisselâmı buldum... Yahya'yı Allahın Ruhu (olan) Hz. İsa'nın yanında bulmuştum. Zira her ruh, şüphesiz olarak diri ( canlı)dir fakat her diri (canlı) olan ruh değildir. İkisine de selâm verdim...»
    «... Sonra (üçüncü semâda) Hz. Yusuf'a yükseltildim...»
    «... Sonra onunla vedâlaşarak Hz. İdrıs'e, (doğru) ayrıldım. Kendisine selâm verdim. Ona dedim ki:
    Bana (haber) geldi ki sen, (kendi) kavminden sadece tevhîd istemişsin başka (şey) değil.
    Fakat yapmadılar dedi. Zira ben kelime-i tevhîd'e davet eden bir nebî idim, tevhîd'e değil. Zira tevhîd'i hiç kimse inkâr etmedi.
    Çok garip dedim. Sonra ona : Ey hüküm vaz'eden, tâli nesnelerde ictihad bizce meşrudur. Ve ben bu zamanın âlimlerinin lisânıyım dedim.
    (İctihad) ana meselelerde de meşrudur dedi. Zira Allah, bir kimseyi ancak vus'ati kadar mükellef kılmaktan daha celâlet (büyüklük) sahibidir.
    Hakk(Teâlâ) da ve onun hakkındaki sözlerde (=görüşlerde) çok ihtilâf oldu dedim.
    Bundan başkası olamazdı dedi. Çünkü bu iş, (insandaki) mizaca tabidir.
    Fakat siz nebiler topluluğunun bu konuda hiç ihtilâf etmediğini gördüm dedim.
    Zira bir nazar (= tefekkür)den değil, ancak tek bir ilâhtan söyledik dedi. Şu halde hakikatları bilen(ler), bütün nebilerin tek söz (ayni görüş)de ittifak ettiklerini de bilir. Bu da nazar sahiplerinin (feylesofların) tek görüşte (olmaları) mesabesindedir.
    Mesele sizin söylediğiniz gibi midir? dedim. Zira aklın delilleri bu konuda sizin getirdiklerinizde muhal (imkânsız = absürde) işler yapıyor.
    Mesele bize denildiği ve bunda diyenin dediği gibidir dedi. Zira Allah, her söz söyleyen (görüş sahibi olan) ın sözünde (görüşünde)dir. ... Ona dedim ki:
    Bir vakıamda ben, tavaftaki bir şahsı gördüğümde, o bana, benim ecdadımdan (biri) olduğunu haber verdi ve kendi ismini söyledi. Ne zaman vefat ettiğini sordum ve bana 40.000 sene (önce) dedi. Ona, bizce tarihte müddeti takarrür etmiş Hz. Adem'den suâl ettim.
    Hangi Âdem'den suâl ediyorsun? En yakın Âdem'den mi soruyorsun? dedi. Ve dedi ki: Allahın Peygamberi olduğumu tasdik et. Bu âlem için bütünü ile durduğu bir müddet bilmiyorum. Şu kadar var ki Allah, her şey için dâima yaratıcı olmuştur. Dünyâda, âhırette ve yaratıklarda (ki) eceller, müddetlerin sona ermesiyledir, yaratmada değil. Böylece yaratma nefisler (=ruhlar) ile birlikte tecessüd ederler, Allah bize neyi öğrettiyse biz de onu bildik...
    Kıyâmet'in zuhuruna ne kaldı? dedim...
    İnsanların hesaba çekilmesi çok yakındır. Halbuki onlar gaflet içinde bulunuyorlar dedi.
    Kıyametin yaklaşma şartlarından bir şartı bana tarif etsene dedim.
    Dedi ki:
    Adem'in varlığı, kıyametin şartlarındandır dedi.
    Bu dünyâdan önce, bir dünyâ var mıydı? dedim.
    Varlık dünyâsı tek'tir; dünyâ ancak sizinledir. Ahıret ise ancak sizinle ondan ayrılmıştır. Cisimlerdeki iş (yani mesele) kevn'ler (oluşlar) ve istihaleler (değişmeler), gelmeler, gitmeler'dir. Bunlar hep devam ederler dedi.
    Nedir o? dedim.
    Bildiğimiz ve bilmediğimizdir dedi.
    Şu halde dedim, hangisi doğru hangisi yanlıştır?
    Yanlışlık izafî bir şeydir dedi. Asi olan doğru'dur. Allahı ve âlem'i bilen bilir ki doğru müstehab (makbul) bir asıldır. Bu hiç zail ol yet mütekabillik varsa, yanlışlık da vardır. Yanlışlığa kail olan, doğruya da kaildir; yanlışlığın yokluğuna kail olan da, doğru'ya kail olandır ve o (kimse) yanlışlık'ı doğru'dan meydana getirmiştir.
    Âlem, hangi (ilâhî) sıfatdan sâdır oldu? dedim.
    (İlâhî) cömertlik'den dedi.
    Bâzı şeyhlerden böyle işitmiştim dedim.
    Dedikleri doğrudur dedi...»
    «... Sonra ona (yani Hz. İdrîs'e) veda ederek ayrıldım ve Hânın aleyhis- selâm'ın yanına indim. Gördüm ki Hz. Yahya ona benden önce geçmiş (gitmiş). (Hz. Yahya'ya) dedim ki:
    Seni (miraç) yolumda görmedim. Burada başka bir yol mu var?
    Her şahıs için, ancak kendisinin girdiği bir yol vardır dedi.
    Bu yollar nereye (çıkar)? dedim.
    (Bu yollar) sâlik olmanın meydana gelmesiyle ortaya çıkar dedi. Sonra da Harun aleyhisselâmı selâmladım... Bana dedi ki:
    İşin aslında ben bir peygamber değildim. Risâleti de ancak kardeşimin suâli üzerine aldım. Böylece üzerinde olduğum işde, bana da vahy geliyordu dedi.
    Ey Harun dedim, ariflerden (=sûfîlerden) bâzı insanlar, kendi haklarında varlık'ın yokluk hâline geleceğini zannediyorlar ve ancak Allahı görüyorlar. Allahın yanında onlar için, âlemde iltifat ettikleri bir şey kalmıyor. Şüphe yok ki onlar, mertebe konusunda sizin gibilerin altındadır...
    Doğru söylemişler dedi. Zira onlar kendi zevklerinin (bilgilerinin) kendilerine verdiği şeye ilâve yapmamışlardır. Lâkin bak, onlarca zail olan şeyden başka alemde birşey zail olmuş mu?...»
    «... Sonra ona veda ettim ve Musa aleyhisselâm'ın (yanına) indim. Onu selâmladım. ... Kendisine :
    Başkalarının hakkı (uğrun)da koşuştun da, senin için tam iyilik doğru oldu (gerçekleşti) dedim. Dedi ki:
    Başkalarının hakkı (uğrun)da insanın koşması (çalışması) işin aslında ancak kendisi için koşma(çalışma)dır. Buna sâdece başkalarının teşekkürü ilâve olunur. ... Dedim ki:
    Allah seni kendi elçilikleri ve kelâmı ile insanlara seçkin kıldığı halde sen, (Allahı) görmeği istedin. Halbuki Resûlullâh Hz. Muhammed der ki: «Ölmeden hiç kimse Rabb'ini göremez.»
    Öyledir dedi. Ben de Allahı görmek isteyince (Allah) bana cevap verdi:
    Ölünce mi? dedim.
    Ölünce dedi. ... Dedim ki:
    Sen âlimler topluluğundansm. İstediğin zaman sence «Allahı görmek» (Ru'yet'ullâh) ne idi? Dedi ki:
    Aklî bir vucûb ile gerekliydi.
    Başkalarından (ayrılan) hususiyetin nedir? dedim.
    Ben Allahı görüyordum fakat onun Allah olduğunu bilmiyordum dedi ... (Meselâ): içinde, ismen tanımadığın bir şahsı tanıman (arzusu) var ve sen onun ismini, ona ihtiyacın var diye taleb ediyorsun. Böylece onunla karşılaşıyorsun ve selâm veriyorsun. O da seni, karşılaştığın diğerleri ile birlikte selâmlıyor fakat (sen) kendisini bilmiyorsun. Onu görüyorsun ama, yine de (hangisi olduğunu) görmüyorsun. Böylece onu sormakta (aramakta) devam ediyorsun. Halbuki o, senin gördüğün yerdedir...»
    «... Sonra ona veda ettim ve ayrıldım. Böylece Hz. İbrahim Halil'in yanına indim. Ona selâm verdim...»
    «... Sonra da Beyt-i mâmûr'u gördüm. Bir de baktım ki o benim «kalbim»miş. ... Ordan ayrılınca Sidre-i müntehâ'ya gittim: Onun aşağı dalları ile yüksek dalları arasında durdum. (İyi) amellerin nurları, beni kendimden geçirdi. Dallarının zirvelerinde (iyi) amel edenlerin ruhlarının kuşları (yani kuş haline gelen ruhları), insan yaratılışı üzere nida ediyordu. (Oradaki) dört (tane) nehire gelince : Bunlar, Merâtib'u ulûm'il- Vehb (XXVIII 46 ' 47 ) adını verdiğimiz küçük eserimizde zikr ettiğimiz dört ilâhî bilgi'dir. Sonra ariflerin (sûfîlerin) mişkât'larnıın refreflerini gördüm. Onların nurları beni kendimden geçirdi. Nihayet (ben dahî) bütün bir nur oldum. (krş. XII 14 ) Allah bana işi öyle yaklaştırdı ki, bunları her ilim için bir anahtar kıldı. Bildim ki, ben (Allahın) zikrettiği şeylerin toplamıyım. Zira Hz. Muhammed'e vâris olanlar arasında muhammedî makam sahibi olduğum müjdesi bana, bununla verilmişti. Çünkü Hz. Muhammed, son elçidir, kendisine (âyet) inen son kimsedir. ... Böylece bu mîracda bütün (ilâhî) isimlerin mânâları hasıl oldu ve ben bunların tek bir müsemmâ'ya (Allaha) ve tek bir cevher'e rucû ettiğini gördüm. İşte bu müsemmâ, benim görmüş olduğum idi ve bu cevher, benim varlığım idi. Böylece benim yolculuğum ancak kendimde ve benim rehberliğim ancak kendi hakkımdadır. Nihayet bildim ki ben, mahz (katkısız, öz) bir kulum; bende rububiyet bir eser asla yoktur...»


    İbn Arabî kendisine peygamberlik izafe ediyor. (s:119)

    Ben Cenab-ı Hakkı iki defa rüyada gördüm ve bana dedi ki:
    - Kullarıma nasihat et . Bana denildi ki:
    Gafil olma, zira sen, Allah'ın kullarına nasihata memursun


    İbn'ul Arabi'nin kendisini İbrahim(a.s.)'a benzetmesi gafleti.(s:132-133)

    «... (Hicrî) 556 yılında bulunduğumuz bir mecliste... yanımızda, peygamberliği, müslümanların isbat ( = tasdik) ettiği derecede inkâr eden ve peygamberlerin getirdiği ( = yaptığı) mucizeleri de inkâr eden feylesof bir şahıs vardı ki, hakikatların tebeddül etmediğini (değişmediğini) söylerdi. Soğuk ve kış zamanlarıydı: Önümüzde ateş dolu büyük bir mangal vardı. (Dinî gerçekleri) inkâr eden ve yalanlayan bu feylesof dedi ki:
    Halk tabakası (avam), Hz. İbrahim aleyhisselâm'ın (Nümrûd tarafından) ateş'e atıldığını ve ateş'in onu yakmadığını söyler. Halbuki ateş, bünyesi itibârı ile, yanmağı kabul eden cisimleri elbette yakar. (Oysa) Kur'anda İbrahim kıssasında zikr edilen ateş, Nümrûd'un ona olan kin ve garaz'ından ibarettir... ki bu da «gazab ateşi» (demek)tir. (Hz. İbrahim'in) buna atılmış olması, onun üzerine Nümrûd'un gazabı vardı (demektir) ve onu yakmaması da, cebbar Nümrud'un gazabı, Hz. İbrahim'e tesir etmedi (manasına)dır.(Feylesof) sözünü bitirince (keramet) ve temekkün makamında bulunanlardan biri ona dedi ki:
    Şayet ben sana Allah'ın, ateş konusunda (işin) zahirinde de doğru söylediğini ve ateş'in Hz. İbrahim'i yakmadığını göstersem... (ne yaparsın)?
    Münkir (feylesof):
    Olmaz öyle şey dedi. (Şeyh) ona:
    (Mangal içindeki) bu yakan bir ateş değil mi? deyince:
    Evet dedi.
    (Şimdi) bunu kendi nefsinde (yani bizzat) göreceksin diyerek mangaldaki ateşleri (feylesofun) üzerine attı. (Ateşler) onun elbiseleri üzerinde (yakmaksızın) bir müddet kaldı. Kendisi bunları eliyle evirip çeviriyordu. Yakmadıklarını görünce, şaşıp kaldı. Sonra onları mangala iade etti (geri koydu). Şeyh ona :
    Sen de ona elini (kendin) yaklaştır (bakalım) deyince, (feylesof) elini yaklaştırdı ve ateş onu (bu sefer) yaktı. Şeyh de ona:
    (Kur'andaki) mesele böyledir: Ateş, emir almıştır, emirle yakar ve yakmayı (emirle) terk eder ( = yakmaz). Allah Teâlâ, her istediğini yapandır dedi. Böylece bu inkarcı (feylesof) doğru yola girdi ve (aczini) itiraf etti...»


    Arş Allah'ın gölgesidir ve sultan yer yüzünde Allah'ın gölgesidir sapıklığı. (s:414)

    Arş Allah'ın gölgesi'dir; (onun) iki imamı (önderi) ise, zahir ve batındır.
    Sultan yeryüzünde Allah'ın gölgesidir. Çünkü O'nun zuhuru, dünya aleminde eseri:)etkisi) olan bütün ilahi isimlerin sûretleri'yledir. Oysa Arş, ahirette Allah'ın gölgesidir


    Arabî'nin insan-ı kamil saçmalıkları. (s:438)

    İnsan-ı kamil'den daha mükemmel bir mevcut yoktur. Bu dünyada, insanlar arasında kemale ulaşamayanlar, bir hayvan-ı natık:) konuşan hayvan)'dır; (herhangi) bir suretin cüz'üdür; insanlık derecesine ulaşamaz. Aksine onun insanlığa nisbeti, bir ölü'nün insanlığa olan nisbetidir: Şu halde o, gerçek olarak değil, şeklen insandır.
    Masivallah'da Allah'ın gölgesi, insan-ı kamil'dir.
    Allah'ı ancak insan-ı kamil bilir*. Çünkü o, Allah'ın tecelli ettiği yerdir.

    * Önemli not: Sayfa 393'te (Sufiler) taifesi der ki: -Allah'ı Allah'tan başkası bilemez, bu cümlenin yukarıdaki tanımla tenakuzuna dikkat ediniz.

    Muhyiddid İbn Arabi - El-Futahat-Mekkiyye, Prof.Dr.Nihat Keklik, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara-1990


    *******************************

    Muhyiddini Arabi Hazretleri - M.Kemal Pilavoğlu, Elifbe Yayınları
    [​IMG]

    5

    (Yavuz) Selim Şam'a girerse Muhyiddini Arabi'nin kabri açığa çıkar. uydurması (S.15)

    Yine aynı kitapta (İzâ dehales siynü fiş şıyni yazharü kabri Muhyiddîn) kelâmını okuyordu. Yâni (Sin Şın'a girerse Muhyiddîni Arabi'nin kabri meydana çıkar) sözünü inceletti. Âlimler de bunun, Selim'in Şam'a girmesiyle Muyhiddîn'in kabrinin meydana çıkacağına remiz olduğunu söylediler.

    Kendisine günde beş defa lanet eden adamı Allah'ın afv ettiğini Allah'ın müjdelemesi yalanı (S.20)

    Zamanında bir adam, her nedense Muhyiddîni Arabi'ye buğzu adavet etmiş, ölünceye kadar da her namazın akabinde ona on kerre lanet etmeği vird edinmişti. Bu adam ölmüş, Muhyiddîni Arabî de bunun cenazesinde hazır bulunmuş, onun afv ü mağfiretini Cenabı Hak'dan dilemişti.
    Sonra arkadaşlarından biri Muhyiddîn'i Arabi'yi evine götürmüştü. O bir müddet yememiş, içmemiş, uzun zaman murakabeye dalmış, sonra da meserretle o zatın yanma, gelmiş, yemek yemişti.
    Bu zat bu hali görmekle sebebini sorunca Muhyiddîni Arabî; «Bana her namaz akabinde on kerre lanet okuyan bu adam afv ü mağfiret edilinceye kadar Allah'a, hiçbir şey yememek, içmemek üzere ahdetmiştim. Bu halde kaldım, onun afv ü mağfireti hususunda beşareti lütfetti, artık sevindim, şimdi yemek yiyebilirim» demiştir.


    Muhyiddini Kabe'de cisimlenmiş ruhlarla konuşup sapıtması başlıyor. (S.30-31)

    Bir gün Cuma namazından sonra Kabe'yi tavaf ediyordum. Tavafta şekil ve kıyafetçe garip bir şahıs gördüm. O kimse nazarı dikkatimi celbetti. İki kimse arasından kolaylıkla, hiç dokunmadan geçip gidiyordu. Derhal anladım ki, o, cesetlenmis bir ruhtur. Hemen durup selâm verdim. Aramızda konuşma vâki oldu.
    Onun ismi Ahmet Septî'dir. Böyle ceset- lenerek hacılar içinde tavaf etmek devletine nasıl nail olduğunu sordum. O bana:
    «Haftanın bir gününde kazanır, o kazanç ile haftanın diğer günlerini ibâdetle geçiririm» dedi.
    Ben, o gün hangi gündür? dedim. O da: Pazar günüdür, dedi. Ben: Niçin kazancı o güne hasrettin? dedim. O da: Allahü Teâlâ pazar gününde âlemi halk etmeğe başladı. Cuma gününde ondan fariğ oldu. Bu altı gün de bizim kârımız oldu. Ben de kazanç için pazar gününü kendime tahsis ettim, dedi. Ona: «Sizin yaşadığınız zamanın kutbu kim,dir?» dedim. O kimse de: «Benim» dedi. Ve bana veda edip ayrıldı.
    Sonra arkadaşlarımdan biri: «Tavaf esnasında sizinle konuşan kimdir? Ben o gibi şahsı Mekke'de hiç görmedim» dedi.


    Muhyiddin i Arabi Mekke'de tavaf esnasında kırkbin sene önce ölüp cisimlenmiş hayaletlerle konuşması yalanı (S.31)

    Mekke'deki diğer meşhur olan şühûdu. Şöyle nakleder:
    «Bir gün tavaf esnasında şekil ve kıyafetçe yabancı bir kimseyi tavaf ederken gördüm. O adam tavaf ederken (Lekad tüftüm kemâ tüftüm sinînâ bihâzel beyti tarra seviyyâ) diyordu. (Yâni; bizler de sizin gibi bu beyti tavaf ediyoruz.) O adamın yanına yaklaşıp kim olduğunu sordum. O yabancı kimse:
    - Ben senin büyük atalarındanım, dedi.
    Sordum:
    - Hangi asırda yaşadınız?
    Kırk bin sene evvel vefat etmiştim.
    - Ebülbeşer Âdem Aleyhisselâm'ın altı bin sene evvel halkolunduğunu söylerler.
    - Sen hangi Âdem'den bahsediyorsun? Bil ki Ebülbeşer Âdem'den evvel yüz bin Âdem gelip geçmiştir» dedi.
    Muhyiddîni Arabî bu sözlerden mütehayyir kaldığını kaydeder.


    Muhyiddin-i Arabi altı peygambere iftira ediyor. (S.39)

    Muhyiddîni Arabi Fütühât-ı Mekkiye'nin 667. babında diyor ki:
    «Hazreti Âdem, Hazreti Yahya, Hazreti Yusuf, Hazreti İdris, Hazreti Musa ve İbrahim Aleyhisselâm'la görüştüm. Cümlesinden hakayık öğrendim. Bütün nebiler tarafından iltifatla; «Hoş geldin ya varis-i Muhammedi» diye karşılandım.»


    Muhyiddin Arabi, Kutup olup olmadığını Ebul Abbas'ta sorması uydurması (S.39-40)

    O, zamanın kutbu idi. Muhyiddîni Arabi kendisinin kutub olup olmadığı hakkında şüphe eden Ebül Abbas'a bir mektup yazmış, bâtınına teveccüh etmesini emretmişti. Ebül - Abbas bâtınına teveccüh edince bütün evliyayı bir daire teşkil eder görmüştü. Ortalarında iki zat vardı. Biri Ebül - Hasan, diğeri de Endülüslü Muhyiddîn'di.
    Ebül - Abbas diyor ki:
    «Bana bu iki zattan birisi Kutubdur» denildi. Ben merakta kaldım. Acaba hangisi Kutubdur diye düşünürken, o anda bir secde âyeti okundu. Her ikisi de secdeye kapandılar. Bu anda bana, hangisi başını evvel kaldırırsa kutup (gavs) odur, denildi. Bunun üzerine bir de baktım ki, Muhyiddîni Arabî başını evvel kaldırdı. Artık onun kutbiyyetinden şüphem kalmamıştı.
    Kendisiyle o anda harfsiz ve savtsız bir konuşma yaptım. Bir sual sordum, o da bir üfürmekle cevap verdi. Bu üfürük evliya halkasına da sirayet etti. Cümle velîler ondan nasiblerini aldılar. Bundan sonra Muhyiddîn; «Sen bu dereceye erişince ben seninle Mısır'dan haberleşirim» dedi. Bir daha da bana mektup yazmadı.»


    Muhyiddin'e denizde bir balığın soru sorması karşısında mağlup olması yalanı (S.41)

    «Bir gün denizde bir gemide bulunuyordum. Gemi müthiş bir fırtınanın tesiriyle beşik gibi sallanıyor, batmak tehlikesinin alâmetleri beliriyordu. Beni huzursuz eden bu hareketten dolayı denize hitaben: (Sakin ol ey deniz. Senin üstünde de bir ilim denizi vardır) dememle deniz sakin olmuştur. Fakat denizden bir balık görünerek bana halledemiyeceğim bir sual sordu. (Madem ki ilim denizisin, benim cevabımı da ver) dedi. Ben o anda cevaba kaadir olamamakla mağlûb oldum, bir daha bilgimden bahsetmedim.»

    Muhyiddin Arabi'nin filozof ile ateş dolu mangal olayı ve yalanı (S.42-43)

    Hicrî 586 senesinde bir filozof, Nemrud' un ateşinin İbrahim Aleyhisselâm'ı yakmadığı meselesini inkâr ediyordu. O filozof, «ateş Nemrud'un gazabından ibaretti. İbrahim Aley hisselâm'ın ateşe atılması Nemrud'un gazabının onun üzerine vukuu ve ateşin yakmaması da, envârın üfûlüdür,» gibi sözler söylüyordu.
    Velî bir zat (Muhyiddîni Arabî), «eğer ben Allah'ın ateşinin İbrahim'i yakmadığına, onu kendisi için berdi selâm ettiğine dair sözün doğruluğunu isbat edersen ne yaparsın? Ben İbrahim'i müdafaa yerine kaim oluyorum» dedi.
    Filozof yine inkârında devam etti. O zat (Muhyiddîn) hemen, mangalda olan ateşi filozofun kucağına attı. Ateş filozofun elbisesi üzerinde kaldı. Filozof ona eliyle dokunduğu zaman ne elinin ne de elbisesinin yanmadığını hayretle gördü. O zat (Muhyiddîn) ateşi yine mangala koydu. Filozofun elini bu sefer ateşe yaklaştırdı. Filozofun eli derhal yandı. O zat (Muhyiddîn); «Şimdi ateş yakmağa memurdur. Emredersem yine yakmayı terkeder. Allah dilediğini işler» dedi. Filozof da derhal kelime-i şehâdet getirerek İslâm oldu.
    Muhyiddîni Arabî bu kerametini yazarken kendisini gizlemiş, kendini «bir kimse» şeklinde ifade etmiştir. Biz de o zatı aydınlatmak için Muhyiddîni Arabî ismini parantez içine aldık.
    Görülüyor ki, nefha-i Hak o büyük velîde tecellî etmekle keramet şeklini almıştır. Muhyiddîni Arabî yine bir gün bir tecelliyatla, bir yaşındaki kızı Zeyneb'e, bir zevk âleminde bir mes'ele-i fıkhiyye sordu. Henüz memede olan küçük kızın fasîh bir lisanla Muhyiddîni Ara bi'ye cevap verdiği görüldü.
    Şüphesiz bu da, mevtayı söyleten enbiyânın ondaki bir tecellîsi idi. Çünkü o nûr-u nübüvvetle her şey bu makamda ayan olur. Bundandır ki, Muhyiddîni Arabî Endülüs'teyken bütün hayatını bir sinema şeridi gibi görmüş, seyretmiştir. Şüphesiz ki, bu büyük bir keramettir.


    Muhyiddin Arabi Endülüs'ten ayrıldığından son ömrüne kadar Allah ona her şeyi bildirdi . Yalanı (S.43-44)

    Faslı Hitab'ın 285. babında bundan bahsederken der ki: «Endülüs'ten ayrılıp da gemiye bineceğimiz sırada, âhir ömrüme kadar bütün ahvâl-i zahire ve batmayı bilmek arzusuyla murakabeye varmıştım. Allah bana cümlesini gösterdi.»
    Tâbütü's-Sekîne kitabında Muhyiddîn: «Ümmete acımasaydım, kıyamete kadar gelecek bütün kutublan, isim ve nesepleriyle yazardım. Ümmete muhabbetimden bunu setrettim. Çünkü bunları bilerek inkâr, bilmiyerek inkâr ile eşit değildir, ilimle özür olmaz, cehl ile özür olur» buyurmuştur. Şüphesiz bu keramet de şühûd ilminin en yüksek bir mertebesidir


    Yavuz Selim'in ebced hesabına inanması ve itiraz edenleri öldürmesi (S.44-46)

    Yavuz Sultan Selim hicrî 920 yılında Muhyiddîni Arabi'nin kabbrini ziyaret etmiş, onu çok seven bir zatı da türbedar bırakmıştı. Bir gün türbedara; Mısır'a sefer edeceğini söyledi ve susuz cehennemi çöllerin geçilmesinin mümkün olup olmayacağını sordu. Türbedar, Muhyiddîn'in ilmine vâkıf olması dolayısıyla ona:
    «Mısır'ı fethedeceğin Kur'ân-ı Kerîm'de zikrolunmuştur» dedi. Sultan Selim hayretle:
    «Acep bu hangi âyettir?» dedi. Türbedar sûre-i enbiyâdan, (Velekad ketebnâ fizzebûri nün ba'diz zikri ennel arza yerisühâ ıbâdiyes sâlihûne) âyetini okudu. Bunun mânası: «Tevrattan sonra Zeburda, arza salih kullarım vâris olur diye yazmıştık» demektir.
    Türbedar:
    «Bu âyeti kerîmedeki (arz) dan maksat arz-ı Mısır'dır. Buradaki zikirde (z) ebced he sabıyla 700, (k) harfi 20 ve (r) harfi 200 olmak üzere cem'an 920 eder. Binaenaleyh bu tarih sizin Mısır'ı fethedeceğiniz tarihtir» dedi.
    Hakikaten Selim'in türbedarla konuştuğu zaman, hicretin 920. yılı idi.
    Türbedar: «Allahü Teâlâ, salih kullarımı Mısır'a mâlik ederim diye vaad buyurmuştur» demesiyle Sultan Selim hayrette kaldı. Selim'in türbedara büyük itimadı olduğundan o sene ordusunu toplayıp Tih sahrasını geçmeğe karar verdi. Bunun içinde en sadıklarını müşavere tarîkıyla birer birer yanına çağırdı. Kendi re'yine itiraz edenleri derhal katlettirdi. Nöbet Adana mutasarrıfı Halil Paşa'ya gelmişti. Sultan Selim ona:
    «Askeri dağıttık. Mısır sultanının da fazla askeri var. Buraya gitmek isterim. Senin fikrin nedir?» dedi. Adana mutasarrıfı Sultan Selim'e:
    «Sen kalbine bak. Kalbinde şecaat ve doğruluk varsa nusreti ilâhîye sana teveccüh eder» deyince Selim ona hil'at giydirdi. Ve sonra deminki âyet-i kerîmeyi okuyarak, türbedarına (zikir) kelimesinin hesabını yaptırarak, bunun 920 yılım gösterdiğini anlattı ve sonra Allahü Teâlâ'nın: Bu sene salih kullarımı arza varis kılarım kelâmını izah ederek, arzdan murat Mısır olduğunu ileri sürdü ve 923 yılında Mısır'a girdi. Aşağı yukarı bu tarih bu zamanı gösterir. 922 senesi Recebin 26' sında Osmanlılarla Mısırlılar Dâbık ovasında çarpıştılar. Bu muharebenin neticesinde de Mısır fetholundu.


    Muhyiddin Arabi kime baksa onun dünya ve uhrevi bütün hallerini haber verirdi. Yalanı (S.46)

    Muhyiddîni Arabi'nin üvey oğlu Sadreddîni Konevî de Kitabı Fükûkünde:
    «Muhyiddîni Arabi'nin öyle bir nazarı mahsusu vardı ki, her ne vakit bir kimsenin ahvaline muttali olmak istese, ona bir nazarla baksa, dünyevî ve uhrevî her türlü ahvalinden haber verirdi» der. Şüphesiz bu nazar Muhammed Aleyhisselâm'ın nazarından nur almış bir nazardı.


    Muhyiddin Arabi'nin havada yürümesi ve bütün vücudunun bir göz olması yalanı (S.46-47)

    Muhyiddîni Arabî, kerâmât-ı kevniyyeye taallûk eden bazı kerâmâtdan da bahseder. Fütühât'ın 36. babında:
    «Biz şüphesiz havada yürürüz» ve yine «Birçok halkı havada yürürken gördük» demiştir. Bu keramet, insanın heykel-i zulmânîsinin, heykel-i nuranîsine kalbolduğu, kesretten letafete yol açtığı zamanda ehlullahdan zuhur eden bir harikadır. Bu anda vücut tek bir nur, tek bir göz halinde inkılâb edebilir. Bundan bahsederken Muhyiddîni Arabî Fütühât'ının 69. babında:
    «Ben bu makamda Resûlüllah'a varis olunca, buna eriştim. Fas şehrinde Mescid-i Ezher'de namaz kıldırırken, mihraba girdiğim vakit bütün vücudum bir göz olmuştu. Her tarafımdan görüyordum. Kıblemi gördüğüm gibi, geride giren ve çıkan cemaati de görü yordum. Hiçbir şey bana gizli kalmamıştı. Hattâ namaza yetişemiyenleri ve yanlış kılanları görüp düzelttim» demiştir.


    Sadreddin Konevi'nin Muhyiddinin mezun başında hayatta olduğu gibi görüşmesi yalanı (S.47)

    Sadreddin Konevî bize Muhyiddîni Arabi'nin bu husustaki kerâmâtını anlatarak, Kitabı Cevâmî, kerâmâtı evliya bahsinde der ki:
    «Muhyiddîni Arabi'nin vefatından sonra kabrini ziyarete gidiyordum. Tarsus'un sıcak bir günü idi. Hafif bir rüzgâr ovanın çiçeklerini okşuyordu. Ben de bunlara bakıp kudreti ilâhiyeyi düşünüyordum. Allah'ın sevgi ve aşkı kalbimde yandı. Bir de baktım ki Muhyiddîn pek güzel surette karşımda tecellî etti. O güya bir nur halindeydi. «Bana bak» diyordu. Sonra bir tecellîyi Hak zuhur etti, kendimden geçtim. Göz açıp yumuncaya kadar bir de baktım ki, Muhyiddîni Arabî karşımda duruyordu. Hemen selâmlaştım, elini öptüm ve kucaklaştım. Allah'a şükür ki, mezarına giderken, onu bizzat hayatta olduğu gibi gördüm, konuştum ve bildim.»


    Arabi'nin geleceği bilmesi yalanı (S.79)

    Mesela, (Şeceretü'n-Nu'maııiye Fî Devleti'l-Osmaniye)'de Muhyiddîni Arabî: «(H) 9 ay muhasara ettiği, birçok âlet ve mal mahvettiği halde Bağdad'ı alamıyacak; Bağdad'ı 1048'de (M) alacak) demektedir.
    (H) dediği, Osmanlılar tarafından Bağdad'ı muhasara eden Hafız Paşa olup, 9 ay muhasara ettiği, birçok mal telefat verdiği halde Bağdad'ı alamamıştır. Ancak Bağdad'ı almak şerefi, Muhyiddîni Arabi'nin (M) dediği Sultan Murad'a 1048 senesinde nasib olmuştur. Muhyiddîni Ârabî 600 sene-i hicriyesinin ricali olduğu halde bunları bilmesi onun kerâmât-ı âliyesini göstermeye kâfidir.


    Evliyaların divan toplantıları yalanı (S.125-127)

    Ben nice kerre evliya toplantılarına, divanlarına gittim. Bir keresinde güneş henüz doğmuştu. Onlar beni uzakdan görüp karşıladılar. Ben onları, şunlar gölgelidir, şunlar gölgesizdir diye seçer vaziyetteydim. Divanda hasır olan ölü kâmil veliler ruhanî uçuşlarla uçarak, divan yerine bir konak mesafeye yaklaştıklarında yere konuyorlardı ve ayaklarıyla yürüyerek divana geliyorlardı.
    Bu, dirilere karşı bir tazimdir. Ricali gayb de böyledir. Bazısı bazısını ziyaret ettiğinde, ruhanî seyirler yaparlar.
    O divanda melekler de bulunur. Onlar safların en arkasındadırlar. Burada kâmil cinler de hazır bulunur. Onlar hâzırûnun en arkasında durur ve bir safa bile baliğ olamazlar.
    Bazı zamanlarda o divanda Hazreti Nebî de hazır bulunur, gavsin yerinde oturur. Hazreti Nebî geldiğinde kendisiyle beraber, takat getirilemeyen nurlar da gelir. O nurlar yakıcı, korkutucu, öldürücü nurlardır. O nurlar mehabet, azamet celâlet nurlarıdır. Hattâ şecaatte en yüksek dereceye erişmiş bir kimseye o nurlar ansızın gösterilse o kimse derhal Ölür. Şu kadar ki, Cenâb-ı Hak evliyaya o nurlara takate kuvvet verir.
    Hazreti Nebi hazır olduğunda, onunla birlikte takat getirilemiyen nurlar geldiğinde, ehli divandan olan melekler, Hazreti Nebinin nuruna girerler ve Hazreti Nebi divanda hazır oldukça hiçbir melek zahir olamaz. Hazreti Nebî divandan çıktığında yine zahir olurlar.
    O divanda, senede bir gece, ibrahim, Muta ve cemi resuller hazır bulunurlar. O gece Kadir gecesidir. O gecede meleklerden Meleği âlâ ve ezvâcı mutahherât, bütün ashâb-ı kiram h azır bulunurlar.

    Bazan Gavs kaybolur, hazır olmaz, Nebi Aleyhisselâm hazır olur. Divan ehlinde öyle bir korku hâsıl olur ki, nezdi nebevide kendilerini, havasından çıkacak şeyin akıbetini bilmezler. Hattâ o hal uzarsa âlemler yıkılır.»

    Muhyiddini Arabi Hazretleri - M.Kemal Pilavoğlu, Elifbe Yayınları, 3.Baskı, İst-1979

    **************
    Özün Özü - Muhiddin-i Arabi, İsmail Hakkı Bursevi, Sadeleştiren Abdülkadir Akçiçek , Kamer Neşriyat,
    [​IMG]

    6

    Tasavvuf dininin yerdeki tek İlahı İnsan-ı Kamil'dir. (S.50-60)

    a)(S.50-52)
    İNSAN-I KÂMİL
    Burada İNSAN-I KAMİL anlatılacaktır. Anlatılan hazarat ve âlemlerin hepsini bu insan kapsar ve benliğinde toplar. İNSAN-I KÂMİL, birleştirici mertebeye sahiptir; İsm-i Azam makamındadır. İsm-i Azam nasıl bütün isimleri özünde toplar ise, İNSAN-I KAMİL de onun gibi, mülk, melekût, ceberut ve lahüt âlemlerini toplar. Zahirde olsun, batında olsun, ÎNSAN-I KÂMlL'in kuşatmadığı hiç bir makam yoktur. Zati olan bir sirayetle, hepsinde hükmünbü geçirir ve hangi şey olursa olsun; onda ayniyle zuhur eder. Nitekim, Hazret-i Ali şöyle söyledi:
    Sen kendini sandın bir parça, küçük; Halbuki sende âlem var, en büyük.
    Yani, sen kendini ufak birşey sanırsın; halbuki sende en büyük alem saklı ve gizli...Bir mürşi- de gider özüne karşı anlayış alırsan herşeyi sende ve seni herşeyde var görür; yakinen bilirsin.
    İNSAN-I KÂMİL'in büyüklüğünü, üstünlüğünü şöyle tasavvur edebilirsin: On sekiz bin âlem; bir havan içinde döğülse, hamur haline gelse, terkibi İNSAİN-İ KAMiL olur. Bu insan; on sekiz bin âlemi. on sekiz bin gözle seyreder. Her âleme, o âleme has olan gözle bakar. Duygular âlemini, duygu gözüyle; akıllara sezilenleri akıl gözüyle, mânalan da kalb gözüyle seyreder. Öbürlerini de buna kıyas et. Duygu "madde" gözüyle, manaları seyredeceklerini sanan gafiller, sadece bir ümit içinde erir; bu, ehline malumdur.
    Bir şiir:
    Yürü, bir göz bul çare eyle;
    Bu kez, ondan ona nazar eyle.
    Gayb alemini, seyredebilmk için, Hakkani bir göz gerek.
    Âlemleri; on sekiz bin olarak hesap edenler için temel şudur: Külli akıl, külli nefis— bunlara levh ve kaklem de denir — arş, kürsî yedi kat semâ, dört tabiat unsuru ve üç mevâlid; bunlar bü tün olarak on sekiz eder. Teferruat itibariyle de, on sekiz bin olur.. Bir çok büyükler böyle der. Gerçek durumda esas olan ise; âlemlerin, sayıya gelmeyeceğidir.


    b)(S.55-60)
    İNSAN-I KÂMÎL..
    İşte bahsi geçen cümle şeyler, melek ve fele İNSAN-I KÂMİL'in kalbine konsa orada zerre kadar dahi tartı değmez. Hazreti Beyazid, bu makama varınca şöyle anlatmıştır:
    Arş ve ondakiler, milyon kere büyüse ve arifin kalbinde bir köşeye konsa; orada bir şeyin varlığını duymaz.
    O gönül ki, yerlere ve göklere, arşa ve kürsiye sığmayan, Yüce Hakkın azamet ve celâlinin, cümle zat ve sıfatının tecelli yeri olmuştur; ona bu kadar büyüklük çok mudur?. Bunu, şu kudsî hadis de teyid eder:
    «Göklerime, yerlerime sığamam, lâkin mümin kulumun kalbine sığarım.»
    Burada müminden murad, İNSAN-I KAMİLdir. Kalbe sığmaktan murad ise, o kalbin Hak cemale ayna olmasıdır. . İşte şu hadis-i şerif bunu anlatır:
    «Mümin, müminin aynasıdır.»
    Birinci müminden, İNSAN-I KAMİL ikincisinden de, Yüce Hakkın zatı kasd edilir. Açık manası:
    - İNSAN-I KAMİL Hakkın aynasıdır. Cümlesi olur.
    Büyük mürşid Muhiddin-i Arabî, Füsus'unda kalb azametini haber verirken; Bayezid Hz. nin beyanına da değinmiş, şöyle demiştir.:
    Onun açıkladığı mana, arifin, cisimlere
    nisbetle büyüklüğüdür. Burada ben de şöyle derim:
    Şu sonu olmadığı anlatılan varlık için; kendisini yaratana bakarak bir son bulunur.
    İşbu hali ile anlatılan varlık, İNSAN-I KÂ- MİL'in kalbine konmuş olsaydı, onun ağırlığını duymazdı.
    Hazretin anlattığı azamet, sayı ve hesaba gelmeyeceği gibi; vehim ve kıyasa sığar cinsten de değildir. O, zevke dayanır. Allah-ü Teâlâ o zevkleri cümlemize nasip eyleye... Hu!..
    Hazret-i Bayezid, bu makamda şu şiiri söylemiştir:
    Sevgiyi, kadeh, kadeh aldım;
    Ne şarap bitti; ne ben kandım..
    Bu makamda anlatılan sevgi, aynen sevilendir. Bu şiiriyle Hâzret ) kalb mertebesinden haber vermiş ve onun genişliğini anlatmıştır; ki bu, ehline malumdur. Tefsir gerekirse, öyle denir:
    Kalb aynam, ezelî ve ebedî sevgilinin tecelli ve feyizlerine mazhar oldu. İlahi feyizler, birbirini takip ederek inip gelmekte ve kalbim onu kabul etmektedir. Ne sevgi bitti, ne de kalbimin kabulü tükendi; tükenecek gibi de değil...
    Bunları anlatmaktan gaye, İNSAN-I KAMİL'in azametini ve mertebesini açıklamaktır, dolayısiyle 'Yüce Hakkın yüceliğini.
    Bir şiir:
    İnsan, keyfiyetini, bilemedikten sonra; Nasıl ezel sahibi Cebbar Allah'a vara!.
    Cümle ağaçlar kalem, denizler mürekkep, in­ sanlar, bu gözle göremediğimiz melekler, cinler de kâtip' 'olsa, İNSAN-I KAMİL'in hallerini anlatıp bitiremezler. Zamanları, dünya kuruluşundan, kıyamete kadar uzasa ; bu faslın yüzündeki ince zarı dahi atamazlardı.
    Bu fasla işaret olarak; şu âyet-i kerimeyi zikredelim:
    «Söyle; denizler mürekkep, ağaçlar kalem olsa ,
    Rabbımın kelâmı bitmeden tükenir; bir misli daha gelse, yine tükenir.» (18/109)
    ÎNSAN-I KÂMİL'in bir adı (Elif-Lam-Mim) dir. Nitekim, Kur'an'ı Kerim'in başında.
    «Elim-Lam-Mim Şu kitap var ya, onda şüphe yoktur.» (2/1)
    Buyur ulur. Bir hadisi şerifte:
    «İnsan ve Kur'an ikizdir.»
    Buyurulur. Burada insandan murad, İNSAN-I KÂMİL'dir. Burada ikizden kasd, aynı batında do-ğan ikiz kardeş manasına gelir.
    Hâsılı..
    Yukarıdanberi ne anlatıldıysa hepsi birbirinin aynasıdır. Lahüt'un âynâsı ceberut; ceberûtun aynası, melekût; melekûtun aynası mülktür. Bunların hepsine ayna, İNSAN-I KAMİL'dir . ÎNSAN-I KÂMİL, Allah-ü Taâlâ'nın halifesidir. Ve kendini gösteren bir aynadır. İlahi varlığı, kâinatı gösteren bir aynadır. İNSAN-I KÂMİL'in özünde olmayan hiçbir mertebe yoktur.


    Elde olmayan sebeplerle söz uzadı; sadede gelelim.-Esas mevzu, Muhiddin-i Arabi'nin şu cümlesi üzerineydi:
    İrfan sahibi, eğer kendi özündeki gerçeği anlasaydı; belli bir îtikadâ bağlanıp kalmazdı.
    İnsanın anlatılan hale gelmesi, İNSAN-I KAMİL olması sayılır. Buraya kadar saydığımız şeyler İNSAN-I KAMİL'in binde bir vasfını teşkil eder. İnsan bu mertebeyi bulduktan sonra, mutlak surette Hakkın tecelligahı olur; ki, o hangi yönden kendisine "tecelli ederse, kabullenir. Bu mertebeyi bulana:
    İNSAN-I KÂMİL..
    Denir. Hak Taâlâ. bu mertebeye ermeyi cümlemize ihsan eylesin. Amin!. Hu!.
    Ey kardeş, insafla düşün. Hak bize büyük istidat vermiş. Biz ise, bunu boşa gideriyoruz; lâyık mı?.
    «Onlar, hayvan sürüleri gibidir; belki daha şaşkın."(7/179)
    Âyet-i kerimesi ile anlatılan zümrenin derekesine kendimizi indiriyoruz: Bize hayıf oluyor; bize yazık" oluyor.
    İNSAN-I KÂMİL olmak kolay değil; ancak kâmil bir zatı bulup elini tutmakla, ona hizmet etmekle kabil olur.
    Yüce Hak o istidadı herkese vermiştir; ama, insan kendini alt derekeye düşürür; istidadını yi tirir.
    Kendini bir kâmil mürşide teslim et. Sen dahi bir insan ol.
    Asıl kemal, insanlığı belli bir itikada bağlı bilmemektir. Ama sanılmaya ki: İNSAN-I KAMİL mezhepsiz ve itikadsız bir kişidir. Zira, onun mezhebi ve itikadı ilahi dilekte ve ilahi emrin varlığın- dadır. Onların inanışı, mecazi mezhep ve itikad degildir. Hak erenlerinden bazısına:
    --Hangi mezheptensin?
    Dendikte:
    Huda mezhebindenim.
    Dedi.
    Bir şiir:
    Bütün mezhepler kaydından beri ol;
    Tüm yolcuların başta gideni ol..
    Bazı büyüklere şöyle sordular:
    -Anlatıldığına göre. irfan sahibi özel bir inanışa bağlı kalmaz; lakin halka uyar bir şekilde açığa çıkar. Çünkü;
    «İnsanlara, akıl erdirecekleri kadar konuşunuz.»
    Buyurulmuştur. Eğer kalbindekini açığa vursa, onu hemen öldürürler.
    Durum böyle olunca, o irfan sahibi, münafık olmaz mı?
    Cevap şu oldu:
    Olmaz. Zira münafık ona denir ki, gizli bir itikada sahip olur; bu itikadının aksine amel izhar eder. Yaptığının yersiz olduğunu kendisi de bilir. Arif odur ki, hem izhar ettiği itikat Hak olur; hem de içinde olan itikada dışı zıt görünür; ama değildir. İrfan sahibinin çerçevesi geniştir. Onda iki zıt dahi birleşir; bu zıtlar zâhirdekilere göre olsa dahî, ona göre zıt olmaz. En iyi bilen Allah'tır.


    Hak Teala cümle eşyayı zatının aynısı kıldı. İftirası. (S.69-74)

    Şeyh İrakî şöyle der:
    Hak Taâla cümle eşyayı, zatının aynı kıldı. Hikmeti ise, kendinden gayrına ibadet olunmaya başkası sevilmeye.. İlâhî gayret, (kıskançlık) bunu gerektirdi.
    Bir şiir:
    Gayreti, yabancı komadı Hakkın;
    Şüphesiz o, aynı oldu eşyanın..
    Bir başka şiir:
    Hak diledi ki, eşyayı yarata;
    Özünden gayrı komadı arada.
    Bu âlemde tapanlar ona tapa;
    Ki, her yüzde görünen o, halk kapa.
    Ki, insan iyi huyla kapabilir;
    Ve dar gönüller onunla yapılır..


    Yukarıda arz edilen hususlar, şu âyet-i kerimenin bilinen mealidir.
    «Rabbın hükmü şu ki; kendisinden gayrına kulluk etmeyesiniz.» (17/23)
    Daha açık manası ile ifade edilen mana şudur:
    - Ey Peygamber, Rabbın takdir ve hükmü şu ki: Sevgide, övmede, senada ondan başkasını bilmeyesin, görmeyesin ve kul olmayasın. Zaten, ondan başkasına ibadet, mümkün değildir. Hatta puta" tapanın tapışı bile sonuçta. Hakka varır; çünkü onun varlığı da Hakkındır. Bunu anlamak için cümle varlık, Hakkın olduğunu anlamak ve bilmek gerekir; sözümüz onlara aynadır.
    îşte irfan sahibi, bu manayı anladıktan sonra, ne muayyen bir itikada sahip olur; ne de diğer kimselerin itikadına sataşır, inkâr eder. Zira: Cümleyi bir emir zincirine bağlı gördü; kendisinin de, emir ve iradeden başka bir şey olmadığını anladı. Mevcut, yalnız o.. Yine o irfan sahibi, herkesi mazhar olduğu isim tecellisi cihetiyle itikad ve edeplerini yerli yerinde gördü.
    Bir şiir:
    Bir zerrecik yerinden kayıp oynasa; Âlem harap olurdu, baştan ayağa..
    irfan sahibine:
    «Her ne yana dönerseniz, Hakkın (tecelli) yüzü o yandadır.» (3/115)
    Ayet-i kerimesinin manası zahir olur.
    Yani, zahirde ve batında cephenizi nereye çevirirseniz, orada Hakka çıkan bir yol vardır. Gerçekte:
    «O, her an, bir şan alır.» (55/22)
    Kaidesine göre, makamlar ve mertebeler de bulunur.
    Her makamda bir türlü, her mertebede bir başka yüz gösterir. Her yüzde bir başka türlü güzellik, her güzellikte bir başka aşk, her aşkta bir türlü gamze, her gamzede bir türlü işve, her işvede bir türlü cilve, her cilvede bir türlü naz, her yerde de bir türlü başlama şekli vardır. Bu yüzden aşka müptelâ olup inleyen zatlar çeşitli hallere düşerer. Gah, kabz ve celâl sıfatına mazhar olurlar. Gah, bast ve cemâl sıfatı tecellisinin mazharı olur; zevk alır, zevke dalar, safa bulurlar. Gah naza, gah niyaza kapılırlar. Bu sıfatlar, aşıkm nazarında türlü türlü haller alır; fakat o aşık, hiçbirini itrnez. Hal böyle olunca, arif kendini nasıl muayyen bir itikada kaptırsın; gitsin.
    Aşıkm sevdiği mahbup, hangi sıfatı takınsa, hangi libasa bürünse ve her ne şekilde tecelli etse, katiyen gaflete düşmez ve tek yüzüne bağlanmaz. Ayrıca her yüzden onun güzelliğini gördüğü gibi, tek yüze bağlanıp kalanları da mazur görür. Dairesi geniştir. İtikad faslında, tek yüze bağlanıp kalmanın da ilâhî şuûnattan biri olduğunu bilir ve ilâhî isimlerden birinin gereği olduğunu kabul eder. Nitekim izzet sahibi Yüce Hak bir âyetinde şöyle buyurdu:
    «Yeryüzünde hiç bir canlı yoktur ki, Hak onu nasiyesinden tutmuş olmasın; kesin olarak bilinsin ki, Rabbim sırat-ı müstakim üzeredir.» (12/ 6)
    Bu âyet-i kerime, Hud nebinin dilinden anlatılır.
    Herkes, bir ismin mazharı olup onun tasarrufu altında bulunur. Celâl, cemâl, hadi, mudili; bunların hangisi olursa olsun, onun doğru yoludur, İtikad bahsinde de aynıdır. Bir kimsenin itikadı, diğer şahsa göre ayrılık taşısa bile, aslında mazharı olduğu isme binâen, doğru yoldadır; onun müstakim sıfatı odur. Meselâ, yayın doğruluğu eğri olmasından anlaşılır. Şaşkınlık, Hakkın mudill ismine göre doğrudur, hadi ismi onu, eğri bilsede, yine doğru sayılır. İşte, arif kişi, bu manaya vâkıf olduğu için, hiç kimsenin dinine sataşmaz..


    Burada bir soru akla gelir. O sorunun cevabını kader sırrına aşina olamayan vermeye kadir olamaz, ehli olana kolaydır.
    Sual şudur:
    Cümle ibadet ve diğer bütün ahval, ilâhî esma tecellisi gereği oluyor ve kulun da onları yapıp yapmamakta bir seçme ehliyeti olmuyor. Bun da anlaşılıyor ki, herkes bulunduğu işi yapmaya mecbur.. Bu da cebre girer ve zülüm olur. Cevabı şöyle olabilir:
    Yukarıda sorulan sorunun tahkiki neticesinde iki durum hâsıl olur. Bir defa mahiyetler, önceden yapılmış değildir. İkincisi ise, ilmin, bilinen şeye tabi olmasıdır. Bu iki duruma vukuf peyda olunca az da olsa, kader sırrına vukuf peydan olur. Beyan edilen iki şeyi aslına uygun şekilde anlamak icap eder. Onlara vukuf peydah olunca,
    Allah'ın yardımı ile kader sırrına da nüfuz peydah olur. Çünkü bunlar anahtar mevkiindedir.
    Yukarıda:
    - Mahiyetler. Diye arz edilen kelimenin manası şudur:
    Eşyanın ilâhî bilgi denizinde mevcut olan suretleri..
    Ama ilimle sınırlı suretleri.. Mahiyetlerin bir adı da ayah-ı sabite, olarak anlatılır. Orada Hakkın ilimi zatının aynıdır. Bu hal, İNSAN-I KAMİL için dahi böyledir. Diğer bir itibarla da, ilim zata aynadır. O mahiyetlere Hak'tan gelen feyz; yine onların zatında mevcut olan, istidat ve kabi liyete göre gelir, İtikad ve diğer hallerde, onun dışına çıkamaz. İsyan, küfür, itaat bunların her biri, o mahiyetin, kabiliyetine göre istemiş olduğu şeylerdir. İstidadı nisbetinde Hak'tan ne diledi ise o verilmiştir. Meselâ: Buğdayda istidad, buğday olmak; arpanınki arpa, darınınki de darı., diğerlerini de var buna kıyas eyle.
    Eğer arpanın dili olsa, ekene itirazla:
    Beni niçin buğday yapmadın?.
    Dese, ekinciden alacağı cevap:
    Senin istidadın, kabiliyetin buydu...
    Olur. Ayrıca arpa, tohumunu ektikten sonra, buğday ummak ahmaklık sayılır. Bu anlatılanlara göte, herkesin mahiyeti, ayan-ı sabitesi ezelde her ne hal ve özellikte idiyse, hangi ismin tecellisi kısmetine düştü ise, bu âlemde onu gösterebilir. Her şey ezelde verilen şekilde aşikâr olur. ilâhî bilginin ona bir tesiri yoktur.
    «İşeri yerli yerince yapıcılara yemin olsun.» (79/5)
    Manasını taşıyan âyetteki kurala göre, arif olanlar bu sırra vâkıftır. Haddizatında, malûm olan bir şey ne halde ise, ilâhî bilgi onu ilgilendirir ve o esma ve sıfatın iktizası olarak zuhura gelir. Ve:
    Bilgi bilinene bağlıdır...
    Demeden maksat da, bunu ifade etmektir.


    Hak Teala kendi varlığını yarattı. İftirası. (S. 102-103)

    Muhiddin-i Arabî Hz. devamla der ki:
    -- Bir haberde şöyle anlatıldı:
    "Hak Taala kendi varlığını yarattı."
    Ama bu mayı akıllar idrâk edemediler, reddettiler. Çünkü onlar, maddi şeyleri düşünebilen akıllar idi. Maddiyata taalluk eden akıl yüce şeylerini anlayışında kusurludur Bunu anlamak için maddeyi geçip ötelere varan akıl gerektir. Haddizatında: --"Hak Taala varlığını yarattı...."
    Demek; dış bakımdan iyi görülmez. Ama, mana cihetiyle gerçektir ve herşeyi âciz hale getiren bir haldir; bize gereken ise budur, yani manadır.


    Akılların alamadığı önemli bir mesele de şudur:
    Her kim Hak Taâlâ hakkında bir kelâm etse, ona suret vermiş olur. İbadet dahi etse, o suret verdiği şeye ibadet eder; o da Allah-ü Taâlâ'nın kendisidir, başkası değildir. Hak Taâlâ kulun tasavvuruna, itikadına ve anlayışına göre kalb 'aynasında
    Asıl meseleye geliyoruz. Şöyleki: Bu tasavvurda ve düşüncede Hakkı elbetteki o kul yaratmadı; ancak, mutlak Hak Taâlâ kendi varlığını yaratmış oldu. Her şeyi yaratan, Allah-ü Taala'dır; ondan başka yaratıcı yoktur. O kulun itikadında zuhur eden dahi, Hakkın yarattığı eşya cümlesindendir; ki, onları dahi Hak yaratmıştır., "Hak Teâlâ, kendi varlığını yarattı.» Cümlesinin derin manalarından biri de budur.
    Bilinmesi gereken bir husus daha var; onu da anlatalım:
    Halk, caal, icad, sun ve tekvin kelimelerinin her biri bir başka manaya delâlet eder. Şöyle- ki: HALK'ın manası yaratmak; C A A L'ın manası kılmak; İCAD'ın manası var etmek; SUN'un manası kudret eseri göstermek.
    T E K V İ N'in manası görünmeyen şeyi meydana çıkartmaktır.
    Az, çok ayrı mana da taşısalar dahi, hepsi aynı yola çıkar. Hepsinden gaye Hakkın zuhuru ve tecellisidir.
    --Hak Teâlâ kendi varlığını yarattı.
    Cümlesine verilecek bir başka mana ise şudur.
    Düşünen kulun zannına ve düşüncesine, göre varlığını izhar eder.
    Şöyle bir misal var: Bir kimse aynayı karşısına alır, kendini orada var eder, görür ve bilir. İnsanın aynada kendini bakıp görmesinde bir ayrı safâ vardır. Bu sebepten Hak Taâla bu âlemi ve Adem'i yarattı ve bunları varlığına ayna kıldı. Şu mühimdir ki: Âlem aynasında kendi yaşayışını. Âdem aynasında ise, aynını görür ve seyreder. Burada Adem'den murad, insandır.
    O âlemi ve Adem'i yarattı, varlığına ayna kıldı.
    Demekten murad ise, şudur:
    Zatını ayna suretinde izhar etti.. Cemalini o aynadâ zatına arzetti. Bu yüzden bakar oldu. Kendi güzelliğini görüp aşka düştü. Hayran oldu, niyaza kapıldı. Diğer yüzden maşuk oldu, naz ve işveye girdi. Kendi Hüsnünü yine kendine arzetti ve tecelli etti.
    Burada bakan, bakılan ve bakmak ve ayna, tek şeydir.
    Bu İNSAN-I KÂMİL, Öyle saf, öyle temiz mutlak aynadır ki, mutlak cemâlj)lan Hak, zatını kayıtsız orada müşahade eder.
    İNSAN-I KÂMİL'in aynası, Hakkın tecellisine göredir. Diğerlerinde olan tecelli, Külün harınına, kabulüne ve istidadına göredir. Gerçeği söyleyen Hak'tır ve doğru yola hidayeti o verir.


    Özün Özü - Muhiddin-i Arabi, Kamer Neşriyat, 3.Baskı, Ter.İsmail Hakkı Bursevi, Sadeleştiren Abdülkadir Akçiçek, İst-1984
Yüklüyor...

Sayfamızı paylaşarak bize destek verebilirsiniz.