Amel-i İstişhadi İle İntihar Ayrımı Hakkında

Konu, 'Şehid ve Şehadet' kısmında ibnikayyim tarafından paylaşıldı.

  1. ibnikayyim

    ibnikayyim Islam-TR Üyesi

      
    Şehadet-intihar- saldırıları hakkında şu an farklı anlayışlar mevcuttur. Bunlardan bazıları:
    1) Bir mücahid patlayıcıları yüklenip öleceğinden emin olarak kendisini düşmanların çok sayıda olduğu bir yere
    fırlatıyor. Fakat kendi taşıdığı silah veya patlayıcılarla değil düşmanın silahıyla öldürülüyor. Bu durum, ikinci
    bölümde alimler tarafından anlatılanlarla aynıdır.
    2) Mücahid kendisini yahut arabasını düşmanların ortasında patlatıyor. Bu durum, teknolojinin yokluğundan
    dolayı eski zamanlarda mevcut olmasa bile şimdiki zamanlarda uygulanıyor. Bu, önceki tabloyla iki konuda
    benzer bir konuda farklıdır.
    Şu konuda benzerlik vardır: Mücahidin ölümünün kesin yahut muhtemel olması, yani her ikisinde de kendi
    nefsini feda etmesi, öleceğini ve geri dönemeyeceğini bilmesi.
    Yine bunun amacı da, ikinci tablonun meşruiyetindeki selefi salihinin niyetiyle benzerdir. Yani düşmanda
    korkuya sebep olmak ve arkadaşlarının cesaretlerini kuvvetlendirmek.[13]
    Fakat bu, bir yönden ikinci tablodan farklı ve bir kişinin kendisini öldürmesi durumuna benzerdir ki mücahid,
    düşmanın eliyle değil de kendi eliyle yahut kendisiyle düşmanlarını öldüreceği materyallerle ölmektedir. Ve bu
    da kişinin kendi kendisini öldürmesi durumuna benzemektedir.
    Peki biz bu övülen ikinci tabloyla caiz olmayan kendi kendini öldürme tablosunu bağdaştırabilir miyiz?
    Eğer kişinin kendi kendisini öldürme sebebinin sabırsızlık ve doyumsuzluk olduğunu biliyorsak ve bu iman
    azlığı, inançta zayıflık veya tevekkülsüzlüğü gösteren bir durum ise o zaman bilmeliyiz ki; bunu ikinci tabloyla
    uyuşturmak, oldukça uzak bir ihtimaldir. Bu uyuşmazlığın nedeni şudur: yani bu kişi bir başkasına silah verip
    bununla kendisini vurmasını isterse veya birisinden kendi yemeğine zehir katmasını isterse o zaman O, yine
    kendi kendisini öldürmüş gibi değerlendirilir. Kendi eliyle kendisini öldüren birisiyle hiçbir farkı yoktur. Çünkü
    illet, aşikar olan tabloya değil de onun yerine sahibinin istediği maksada tekabül etmektedir.
    Ve bu konuyu güzelce açıklayan, Ashab-ı Uhdud kıssasında krala şöyle söyleyen gencin hikayesidir: “Benim
    sana söylediğimi yapmadığın müddetçe beni öldüremeyeceksin!”Bunun üzerine kral sordu: “Bu nasıl
    olacaktır?” Genç dedi ki: “İnsanları bir tepede topla ve beni bir ağaca bağla. Sonra benim paketimden bir ok al
    ve onu yaya tak. Ve sonra ‘Allah’ın, gencin rabbinin adıyla’ diyerek onu at! Bunu söylediğin zaman beni öldürebileceksin.” Bunun üzerine kral da insanları bir tepede topladı, genci bir ağaca çarmıha gerdi. Sonra
    çantasından bir ok alıp, “Gencin rabbi olan Allah’ın adıyla”diyerek ona doğru fırlattı. Ok gencin göğsüne isabet
    etti ve O, elini okun isabet ettiği yere koydu ve öldü. Orada buluna insanlar da “Gencin rabbi olan Allah’a iman
    ettik!”dediler.[14]
    İşte bu gence bir bakın! Kafiri nasıl da kendisini öldürmeye yönlendirdi. O’na, kendisini öldürmesinin yegane
    yolunu gösterdi. Ve O’nun bundaki amacı, imanın sergilenmesine yönelik iyi niyetiydi. Bu nedenler bu
    tablonun övülen ve teşfik edilen ikinci tabloyla bağdaştırılması, yasaklanmış bulunan intihar tablosuyla
    bağdaştırılmasından daha makul ve daha doğrudur. Ve bu, bizim tartışma argumanımız değil bu ümmetin selefi
    tarafından tartışmasız bir şekilde kabul edilmiş bir gerçektir.[15]
    Sonra yine denmiştir ki; herkesin çok iyi bildiği gibi müslümanın müslümanı öldürmesi büyük günahlardandır
    ve kendi kendini öldürmekten daha büyük bir suçtur. Çünkü kişinin bir başkasının haklarına tecavüz etmesi ve
    O’na eziyet etmesi, günahta kendi kendisine eziyet etmesinden daha büyüktür. Tıpkı İbni Hacer’in, Buhari’nin
    sözünün açıklamasında belirttiği gibi: “Buhari, kişinin kendisini öldürmesi konusunu başkasını öldürme
    konusundan önce koymaya niyetlendi. Çünkü kendisini öldüren birisi kendisine eziyet etmeye alışkın değilse,
    şiddetli bir azabla tehdit edilmesine rağmen başkasına eziyet eden birisinden çok daha iyidir.[16]
    Ve alimlerin icması ile bildirilen bir Müslümanı öldürebilme ruhsatı ise ancak o Müslümanın canlı kalkan
    yapıldığı durumlarda sözkonusu olabilir.
    Yani bu durumun tasviri şöyledir: Eğer kafirler, Müslüman esirlerden kendilerine kalkan yapmışlarsa o zaman,
    kafirlerin müslümanlara galip gelmemeleri için o esirleri öldürmek caiz olur.
    Övülen şehadet saldırılarından bir tablo:
    1) Kurtubi dedi ki: Duyduğuma göre Müslümanların ordusu Farisilerle karşılaştığı zaman onların atları,
    fillerden ürkerek kaçtı. Müslümanlardan birisi de bir fil korkuluğu yaptı ve atını ona alıştırdı. Ertesi gün atı,
    filden kaçmamaya başladı. Bunun üzerine O, en baştaki file saldırdı. O’na “bu fil seni kesinlikle
    öldürecek!”dedikleri zaman “Üzülmeyin! Ben ölüyorum ama Müslümanlar kazanıyor!” diye cevap vermişti.
    2) Beyhaki’nin Sünen’inde rivayet ettiğine göre; İkrime bin Ebi Cehil(Radıyallahu Anh), Yermuk gününde
    atından indi ve Halid(Radıyallahu Anh) O’na; “bunu yapma! Senin ölümün Müslümanlara acı gelecektir!” dedi.
    Buna karşılık İkrime; “Bırak beni Ey Halid! Senin Rasulullah(s.a.s.) ile geçmişin var. Fakat ben ve babam,
    O’na karşı çok acımasızdık.” dedi ve öldürülünceye kadar savaştı.
    Başarı Allah’tandır.
    Ebu Katade El Filistini
    Ansar Publications,91
    Tercüme: Tevbe İnfo
  2. ibnikayyim

    ibnikayyim Islam-TR Üyesi

    Şer’i Nedenlerle Kendini Ölüme Atmanın Meşruiyeti Bölümü:
    Alimlerin fıkıh kitaplarından özetlenen, kişinin eğer içinde müslümanlar için fayda bulunuyorsa ve
    öldürüleceğinden kesin olarak emin olsa bile kendisini düşman saflarının ortasına atması ile ilgili kesitler:
    1) Ebu Hanife’nin ashabından Muhammed bin Hasen Eş-Şeybani, Siyer’ul Kebir adlı kitabında şöyle diyor: Bir
    kişi eğer düşmanı yarmayı veya onları kızdırmayı umarak bin kafirin içine dalıyorsa bunda yanlış bir şey
    yoktur. Yine O’nun niyeti müslümanları, kafirlere karşı cesaretlendirmekse ve bu nedenle böyle yaptıysa, içinde
    müslümanlar için fayda bulunduğu için yine bu amel meşrudur. Ve eğer düşmanı korkutmak ve onlara
    Müslümanların sertliğini göstermek istiyorsa yine meşrudur. Eğer içinde Müslümanların faydası varsa;
    kendisini İslam’ı yüceltmek ve küfrü aşağılamak için kurban ettiyse o zaman bu, Allah’ın haklarında şöyle
    buyurduğu müminlere ait onurlu bir durumdur; “Muhakkak ki Allah, müminlerden cennet karşılığı canlarını
    satın aldı…”[7]
    2) Maliki alimlerinden ibnu Huveyz Mikdad dedi ki: Yüz kişiye, ordunun bir kısmına, asilerin ve haricilerin bir
    grubuna tek başına saldıran bir kimse için iki durum vardır: Eğer O, saldırdıklarından bazılarını öldürmesinin
    ve esir almasının muhtemel olduğunu biliyorsa bu daha iyidir. Ve eğer öldürüleceğinin kesin veya muhtemel
    olduğunu biliyorsa fakat düşmanı öfkelendireceğini veya içinde müslümanlar için bazı faydalarının olacağını
    düşünüyorsa buna da izin verilebilir.[8]
    3) İbni Hacer El Askalani(rahimehullah) dedi ki: “Çok sayıda düşmana saldıran bir kişinin durumu hakkında;
Yüklüyor...

Sayfamızı paylaşarak bize destek verebilirsiniz.